Education Means------

"EDUCATION SHOULD BE MAN MAKING & SOCIETY MAKING ----DR. Radhakrishan THANKS

LIFE OF COURGE

live vichar

"શિક્ષક પોતે શીખતો ન રહે તો તે કદી શીખવી ન શકે - રવીન્દ્રનાથ ટાગોર. જીવનમાં કોઈ પણ માણસને ખોટો ના સમજવો, તેના પર વિશ્વાસ રાખવો, કેમકે એક બંધ ઘડીયાળ પણ દિવસમાં ૨ વાર સાચો સમય બતાવે છે.સફળતાનું કોઈ રહસ્ય નથી,તે ફક્ત ધણો વધારે પરિશ્રમ જ ઈચ્છે છે.પ્રકૃતિનું બીજું નામ ટેવ છે. THANKS

WEL COME TO MY BLOGS

DIWALI WISHES

હજાર કામ નહીં કરો તો ચાલશે પણ એક કામ એવું કરજો જેના માટે દુનિયાએ તમને યાદ કરવા પડે. જે આવડે છે તેને શ્રેષ્ઠ બનાવવાનો પ્રયત્ન કરો. THANKS

WEL COME

ACHIVEMENT

22 August 2016

અડચણ નડે કદીક, કદી માર્ગ પણ નડે – રઈશ મનીઆરજીવનમાં નિર્ભીકતા જરૂરી છે.

અડચણ નડે કદીક, કદી માર્ગ પણ નડે – રઈશ મનીઆર

Thursday, August 20th, 2009

અડચણ નડે કદીક, કદી માર્ગ પણ નડે
પહેલાં તરસ નડે ને પછીથી ઝરણ નડે
નકશાઓ, સીમાચિહ્ન, ત્રિભેટા તો ઠીક છે
પગલાં નડે છે અન્યનાં, ખુદના ચરણ નડે
પડદા ઉપરના ચિત્રની પૂજા બહુ કરી
દર્શનની છે શરત કે પ્રથમ આવરણ નડે
તારી શકે છે સત્ય ફક્ત શોધનારને
છે શક્ય, તુજને હે અનુગામી! રટણ નડે
તરવું જો હો, તણખલું કદી ક્યાં દૂર હતું?
બાંધેલ બોજ જેવું મને શાણપણ નડે
લીટીની વચ્ચે મર્મ જડ્યો માંડ, બાકી તો-
ભાષા સમજવા જાઉં અને વ્યાકરણ નડે
શું ભેદ? આખું વિશ્વ વિરોધી બને અગર
શું ભેદ? આખા વિશ્વમાં એકાદ જણ નડે
માગે ઊતરતો ઢાળ સતત આપણી ગતિ
સમજી શકાય, કે પછી મેદાન પણ નડે
નડતરનું હોવું એ બહુ સાપેક્ષ ચીજ છે
આગળ વધી જવાનું નિરંતર વલણ નડે
-  રઈશ મનીઆર
સૌજન્ય : ગુંજારવ
Posted in ગઝલ, રઈશ મનીયાર Tagged: અડચણ નડે કદીક, કદી માર્ગ પણ નડે, રઈશ મનીઆર, Gazal, gujarati gazal, gujarati poem

હાસ્ય દરબાર 2009-08-19 23:29:12

Wednesday, August 19th, 2009

એક પાદપુર્તી
નજરને બંધ રાખીને મેં તમને જ્યારે જોયા છે
—–
કળાને જાડા છો પણ મધુબાલા જેવા લાગ્યા છો !
એક પેરોડી
ખલિલ ધન્તેજવી નો શેર
અબ મેં રાશન્કી કતારોં મે નજર આતાહું
અપને ખેતોંસે બીછડનેકી સજા પાતા હું
~~~~~~~~~~~~~
અબ મેં ટોઇલેટકી કતારોં મેં નજર આતા હું
અપને ખેતઓં સે બીછડનેકી સજા પાતા હું
( નટવર પન્ડ્યા- પરબમાથી સાભાર)

Wedding Passbook….Life is about correcting mistakes -From Shrenik R. Dalal

Wednesday, August 19th, 2009

Monica married Nick this day. At the end of the wedding party, Monica’s mother gave her a newly opened bank saving passbook with Rs.1000 deposit amount.
Mother: ‘Monica, take this passbook. Keep it as a record of your marriage life. When there’s something happy and memorable happened in your new life, put some money in. Write down what it’s about next to the line. The more memorable the event is, the more money you can put in. I’ve done the first one for you today. Do the others with Nick.
When you look back after years, you can know how much happiness you’ve had.’
Monica shared this with Nick when getting home. They both thought it was a great idea and were anxious to know when the second deposit can be made. This was what they did after certain time:
* 7 Feb: Rs.100, first birthday celebration for Nick after marriage
* 1 Mar: Rs.300, salary raise for Monica
* 20 Mar: Rs.200, vacation trip to Bali
* 15 Apr: Rs.2000, Monica got pregnant
* 1 Jun: Rs.1000, Nick got promoted
* ….. And so on…
However, after years, they started fighting and arguing for trivial things. They didn’t talk much. They regretted that they had married the nastiest people in the world…. No more love…Kind of typical nowadays, huh?
One day Monica talked to her Mother: ‘Mom, we can’t stand it anymore. We agree to divorce. I can’t imagine how I decided to marry this guy!!!”
Mother: ‘Sure, girl, that’s no big deal. Just do whatever you want if you really can’t stand it. But before that, do one thing first.
Remember the saving passbook I gave you on your wedding day? Take out all money and spend it first. You shouldn’t keep any record of such a poor marriage.’
Monica thought it was true. So she went to the bank, waiting at the queue and planning to cancel the account. While she was waiting, she took a look at the passbook record. She looked, and looked, and looked. Then the memory of all the previous joy and happiness just came up her mind. Her eyes were then filled with tears. She left and went home.
When she was home, she handed the passbook to Nick, asked him to spend the money before getting divorce.
The next day, Nick gave the passbook back to Monica. She found a new deposit of Rs.5000. And a line next to the record: ‘This is the day I notice how much I’ve loved you thru out all these years. How much happiness you’ve brought me.’
They hugged and cried, putting the passbook back to the safe. Do you know how much money they had saved when they retired? I did not ask. I believe the money did not matter any more after they had gone thru all the good years in their life.
“When you fall in any way, don’t see the place where you fell instead see the place from where you slipped. Life is about correcting mistakes.”

બારણે આવ્યા

Wednesday, August 19th, 2009

ન જાણે કેટલી ભીંતોને ભેદી બારણે આવ્યા,
પરંતુ આવી આવી આમ બસ સંભારણે આવ્યા !
કદી ક્યાં ઓઝલે ચૂપચાપ શબ્દોના ગણે આવ્યા,
તરન્નુમની સજેલી પાલખીએ રણઝણે આવ્યા !
ધૂળે ધરબાયેલો સિક્કો ઉજાગર થાય વરસાદે,
તમે એવું જ ઊજળું રૂપ લઈ આ શ્રાવણે આવ્યા !
હવે કેવો ઘડાશે ઘાટ, ઘડશે કોણ, ઘણ જાણે,
અર્થ કંઈ આગમાં થઈ રક્તવરણા એરણે આવ્યા !
પણે છાતી કૂટે પાદર અહીં હલકાય હાલરડું,
ગયું અર્થી ચઢી કોઈ ને કોઈ પારણે આવ્યા !
-કિસન સોસા

યતિનું અપમાને શુભ નહીં

Wednesday, August 19th, 2009
જતાં જેના બાણો સુરનર પરે વ્યર્થ ન કદી, સદાયે પામે છે વિજય અસુરો ના પર પડી; ગણ્યો તેવા કામે, અપરસમ સાધારણ તને, થયો ભસ્મ તેથી, યતિનું અપમાને શુભ નહીં Posted in Uncategorized

ટીલીલયો !!!!

Wednesday, August 19th, 2009

ગુજરાતી ભાષાને રૂઢિચૂસ્ત ઉપયોગમાંથી બહાર કાઢી લાવવા,
ગુજરાતી કવિતાને રૂઢિચૂસ્ત બંધનોમાંથી ઉગારવા,
ગુજરાતી ભાષા અને કવિતાને આરામશીર જગ્યામાંથી બહાર લાવી
નવેસરથી ફરી ફળદ્રુપ બનાવવા,
ગુજરાતી કવિતાએ પરિમાણ બદલવા, એ હવે આવશ્યક્તા થઈ ગઈ છે,
કારણકે ગુજરતી કાવ્યને શૈથિલ્ય વળગ્યું છે !
( વિવેચક સિતાંશુ યશશ્ચંન્દ્રને મતે એ ઉર્મિતત્વનું છે.)
ગુજરતી કવિતાએ અતિશય વેગ પકડ્યો છે, હવે ફ્ંટાવાની (digress) જરૂર છે—
કવિતાના વળાંકે diversify –જૂદી જાતની બનવાની કે જૂદા સાહસ કરવાની કે
જૂદા ધંધામાં નવેસરથી રોકાણ કરવાની –તાતી જરૂર છે.
કવિતાએ કૌમાર્ય, બ્રુહદતા અને સ્ફોટથી તસતસતું રહેવું જોઈએ.
ગુજરતી કવિતાને આવું સાહસ આપવા કે
નવેસરથી રોકણ કરાવવા હું કવિતા લખું છું;
આ બ્લોગ એ મથામણ છે, અહીં શરૂઆત પણ છે…..
મારી તમારી અને સમસ્તની…..
જૂઓને, આ લેન્સક્રાફ્ટ કરતાં પર્લવિઝન આંખો સસ્તી વેચે છે અને
વિઝનવર્લ્ડ તો વળી આછો રંગ પણ મારી આપે એક્સ્ટ્રા ચાર્જ લઈઃ
આવો આ બદલાતી રેખાઓ, રંગોને સથ્વારે નાળે નાંગરવા– મોકલું છું આ
સંક્રમણ કંકોત્રી— નોતરું સાકટમ ( સહ કુટુંબ ) છે હિમાન્શુનું ….ટીલીલયો !!!!
નોંધઃ મારા ૩ પુસ્તકો પ્રકાશિત થયા છે ૨૦૦૭માં
૧) કવિતા જીવન ચિત્રોનું અક્ષયપાત્રઃ ટૂંકા અને દીર્ઘ કાવ્યો
૨) બધા રંગો વેદનાથી ભરેલા છે ( ૫૭ પ્રોઝ પોએટ્રી )
૩) એક કવિતા પર્યાપ્ત છે અસ્તિત્વ માટૅ ( વિશ્વ ભરના ૨૦૫ કાવ્યના અનુવાદ)
પ્રાપ્તિ માટે મેસેજ મૂકો himanshupatel555.wordpress.com પર

પુરુષોત્તમ પર્વ 5 : તેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો ? – અવિનાશ વ્યાસ

Wednesday, August 19th, 2009
‘એક ગરવા ગુજરાતી’ આ લેખમાં વીણાબેને અવિનાશ વ્યાસનું ગીત ‘તેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો’ વિષે વાંચ્યુ, ત્યારથી જ આ ગીત સાંભળવાની ખૂબ ઇચ્છા હતી.. આ અઠવાડિયું આપણે જ્યારે પુરુષોત્તમ પર્વ મનાવીએ છીએ, ત્યારે પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય અને અવિનાશ વ્યાસનું નામ એકસાથે લીધા વગર ચાલે? બરાબર ૭ વર્ષ પહેલાનું - ઓગસ્ટ ૨૦, ૨૦૦૨ નું આ રેકોર્ડિંગ સાંભળીએ.. અવિનાશ વ્યાસની કલમે લખાયેલું અને સ્વરબધ્ધ થયેલું ગીત, પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાયના સ્વરમાં.
સ્વર : પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય
સંગીત : અવિનાશ વ્યાસ
This text will be replaced

તેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો?
અરે કે’ને ઓ કરુણાના સાગર,
અને કોણે જઇ પાષાણ ભર્યો?
તેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો?
વાયુ વાદળ સૂરજ ચંદર
વ્યોમ ભોમ પાતાળની અંદર
હોય ભલે મસ્જિદ મંદર
સત્વ તત્વમાં તું જ નિરંતર
તો યે નિરાકાર આકાર ધરી
અરે ઠરી ઠરી પાષાણ ધર્યો
ભાવે સ્વભાવે નોખો ન્યારા
ફૂલને પથ્થર વચ્ચે
તો યે તારી સંગ સદંતર
ફૂલ ઉપરને તું અંદર
કદી ફૂલ ડૂબે પથ્થર નીચે
આ તો ફૂલ નીચે પાષાણ મર્યો
તો પથ્થરનું હૈયું ખોલીને
મંદિરભરની મૂર્તિ ડોલી
શીલાનો શણગાર સજી
અરે સર્જનહાર હસી ઉઠ્યો
સાંભળ ઓ મનગમતા માનવ,
મેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો !
કે રામ બનીને માનવકુળમાં
જ્યારે હું જગમાં ઉતર્યો’તો
ત્યારે ચૌદ વરશના વનના વાસે
વન ઉપવન વિશે વિચર્યો
ત્યારે ચરણનીચે ફૂલ ઢગ જેને કચર્યો
એને આજે મેં મારે શિર ધર્યો
સાંભળ ઓ મનગમતા માનવ,
મેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો !
અને હરણ કરી મારી સીતાનું
જ્યારે રાવણ લંકાપાર ગયો
ત્યારે કામ ન આવ્યું કોઇ મને
આ પથ્થરથી પથ્થર ઉગર્યો
અને એક જ મારા રામનામથી
આ પથ્થર સાગરપાર તર્યો
સાંભળ ઓ મનગમતા માનવ,
મેં પથ્થર પસંદ કેમ કર્યો !
- અવિનાશ વ્યાસ

હું શું કરું ? (મુક્તક-ગઝલ કાવ્યપઠન) -રઈશ મનીઆર

Wednesday, August 19th, 2009
પ્રિય રઈશભાઈને એમનાં જન્મદિવસે ખૂબ ખૂબ હાર્દિક શુભેચ્છાઓ… આજે આપણે એમનાં એક મુક્તક અને ગઝલનું પઠન એમનાં જ અવાજમાં માણીએ.
0109_sb_11_5_3-krishna-uddhav-sml
(હવે માન્યતાનું હું શું કરું ?)
સ્વર : રઈશ મનીઆર
[See post to listen to audio]
- મુક્તક -
યુવાની જાય છે, ક્યાં વૃદ્ધ બનતાં વાર લાગે છે !
જીવન જીવતા રહીને બુદ્ધ બનતાં વાર લાગે છે;
કશું પાસે ન હો ઝાઝું, કશાની ખેવના ન હો,
જીવનમાં એટલા સમૃદ્ધ બનતાં વાર લાગે છે.
*
- ગઝલ -
મને ભાવની હો તલાશ તો પછી ભવ્યતાનું હું શું કરું ?
ઊભું સત્ય આવીને બારણે હવે માન્યતાનું હું શું કરું ?
હું અલગ રહું, તું અલગ રહે, એ વિશાળતાનું હું શું કરું ?
જવું એકમેકમાં ઓગળી, હવે ભિન્નતાનું હું શું કરું ?
જે જહાજ પાર ઉતારશે એ વજન વધુ ન ખમી શકે,
કરી એકઠી જે મેં ઉમ્રભર, હવે એ મતાનુ હું શું કરું ?
છે કમાન તારા મહાલયે કે નમ્યા વિના ન પ્રવેશ હો,
હું બહાર ઊભો વિચારતો, હવે ઉચ્ચતાનું હું શું કરું ?
હશે હાથ ખાલી તો લાભ છે કે શરણ મળે તો ગ્રહી શકું,
ભરી હાથ જે કરી દે અપંગ, એ સહાયતાનું હું શું કરું ?
મારું શ્રેય શું ? મારું ધ્યેય શું ? છે તને ખબર, છું હું બેખબર,
તું સજાગ છે, તું સચેત છે, તો સભાનતાનું હું શું કરું ?
તું કૃપા કરે છે જો મારા પર તો ઉપેક્ષા અન્યની થાય છે,
કે સમાનતાનો જ્યાં ભંગ હો, એ ઉદારતાનું હું શું કરું ?
-રઈશ મનીઆર
ગઝલનાં દરેક શે’રમાં રદીફરૂપે પૂછાયેલો ‘હું શું કરું ?’નો પ્રશ્ન દરેક વખતે ખૂબ જ ધારદાર લાગે છે અને થોડીવાર આપણને વિચારવા માટે મજબૂર કરી દે છે…  જાણે કે બધા પ્રશ્નો આપણાં અંગત જ ન હોય !  વાતેય સાચી છે… કોઈ એક માન્યતાને સત્ય માનીને આપણે જીન્દગીભર જીવ્યે રાખ્યું હોય અને જ્યારે એ જ માન્યતાને ખોટી ઠેરવતું સત્ય આપણી સમક્ષ આવીને ઊભું રહે, ત્યારે આપણે નથી એ સત્યને સહજતાથી સ્વીકારી શકતા કે નથી એ માન્યતાને સહજ રીતે છોડી શકતા… અને ત્યારે ભીતર સર્જાય છે, આવી જ ’હવે હું શું કરું’ ની કશ્મકશ…

સખી મારો સાહ્યબો સૂતો

Wednesday, August 19th, 2009
પિયુ પથારીમાં સૂતો હોય અને એની પડખે ધીરેથી આવીને સુઈ જવાની કલ્પના માત્ર કેટલી રોચક છે. સ્ત્રીના હૈયામાં ઉમટતી લાગણીઓના ભાવજગતનું રોચક શબ્દાંકન આ ગીતમાં થયું છે. આજે માણીએ કવિ શ્રી વિનોદ જોશી રચિત આ સુંદર ગીત શ્રી અમર ભટ્ટના સ્વરાંકનમાં. સખી મારો સાહ્યબો સૂતો ફળિયે ઢાળી ઢોલિયો હું તો હું તો મેડીએ ફાનસ ઓલવી ખાલી પડખે પોઢી જાઉં [...]

ઓગ્ષ્ટ-૦૯, “કુમાર” મેગેઝીનમાં-”ગ્રીનકાર્ડ”

Wednesday, August 19th, 2009

Green card

દર્શન ન કરી શક્યો

Wednesday, August 19th, 2009

આ માણસ ઘણું બધુ થઈ ગયો
માત્ર માણસ, માણસ ન થઈ શક્યો
લાગણીઓનો વેપાર કરતો થઈ ગયો
લાગણીઓ પર વિચાર ન કરી શક્યો
બિનશાકાહારી ખાતો થઈ ગયો
ફળાહાર પર ન જીવી શક્યો
દુનિયાભરના બણગા મારતો થઈ ગયો
ભારતયાત્રાનો લહાવો ન લઈ શક્યો
બાળકોને ખૂબ લાડ કરતો થઈ ગયો
માતાપિતાના પ્યારની કદર ન કરી શક્યો
સ્વાર્થી, કાળાધોળા કરતો થઈ ગયો
નિઃસ્વાર્થી, સજ્જનતા ન દાખવી શક્યો
મિત્રતાનું વર્તુળ વિસ્તારતો થઈ ગયો
સાચા પ્યારની પહેચાન ન કરી શક્યો
કુટુંબની અવહેલના કરતો થઈ ગયો
ખુલ્લી આંખે સત્યનું દર્શન ન કરી શક્યો

(કેટલી સાંજો તૂટે) – રઈશ મનીઆર

Wednesday, August 19th, 2009
સંગેમરમરનો નહીં આજ મલાજો તૂટે આ કલમ મૌન થશે શિલ્પ જરા જો તૂટે રસ્મ તૂટે કે ભલે રીત રિવાજો તૂટે તૂટે માણસ ન કદી, ચાહે સમાજો તૂટે ચાલ એવી કોઈ સરહદમાં પ્રવેશી જઈએ જ્યાં પ્રકાશો ન તૂટે, જ્યાં ન અવાજો તૂટે હા, હવે બેઉને બસ એ જ ઘડીની તૃષ્ણા તારી દિલેરી તૂટે, મારો તકાજો તૂટે. શબ્દ બસ લાકડાની જેમ તણાઈ આવ્યા લોહીમાં દર્દભર્યાં રોજ [...]

BHAJAN BY KALAHSANG(GANGASATI’S HUSBAND)

Wednesday, August 19th, 2009
દિલ ખોલીને દેખા દિલ ખોલીને દેખો દિદાર, કાયા ભીતર ખોજ કરી; એવી વસ્તુ આ કાયામાં, નર ઊડી લાગ્યો પાય પડી….દિલ ખોલીને. આશાને રાખો મમતાને મારો,  દિલ ભીતરમાં રેજો લડી;  મનવંકા ત્રણમાં વાસ મારો, ઊગે રવિ ભાણને અડી…દિલ ખોલીને.  અધર તખતથી ઊતર્યું મોતી, ત્રિવેણીમાં ટંકશાળ પડી;  અધર ઝરૂખે પ્રેમપુતળી,  હીરા-માણેકની હાર જડી….દિલ ખોલીને. લીલો ને પીળો શ્યામ સફેદ, અનેક રંગની ભાત પડી; પંચમ દેશમાં બંસરી વાગી, ધ્યાન ધરો [...]

દૂધમાં સાકર : ઉમાશંકર જોશી

Wednesday, August 19th, 2009
  ( નવરોઝ મુબારક ) સૌ પારસી પૂજક અગ્નિના જે, ઈરાન છોડે, નિજ ધર્મ કાજે; સમુદ્ર ખેડી, ગુજરાત આંગણે, સંજાણ આવી, નિજ ભૂમિ આ ગણે. સંજાણનો જેહ સુજાણ રાણો, તેની કને દૂત વદંત શાણો; છીએ વિદેશી, વસવાટ આપો, ધર્મી જનોનું, નૃપ દુઃખ કાપો ! રાણો વિચારે તસુ ભોંય છે ના, વસી નવી કો વસતી શકે ના. કહ્યું દઈ દૂધ-ભરેલ પ્યાલો, કહેજે ગુરુને અમ ભેટ આ લો ! દૂતે જઈ [...]

ગઝલ : અમૃત ‘ઘાયલ’

Wednesday, August 19th, 2009
  ચોતરફ મૌન, મૌનની વચ્ચે, એક તલસાટ કાયમી તે ગઝલ. તેજ રૂપે કદી તિમિર રૂપે, મેઘલી મીટથી ઝમી તે ગઝલ. નિત સમય જેમ ઊગતી જ રહી, અસ્તમાં પણ ન આથમી તે ગઝલ. દૃષ્ટિ મળતાં જ પાંપણો મધ્યે, ઊગે સંબંધ રેશમી તે ગઝલ. જિંદગાની કે જાંફિશાનીની, હોય જે વાટ જોખમી તે  ગઝલ. એમની એ જ છે કસોટી ખરી, દિલને લાગે જે લાજમી એ ગઝલ. માલમીને ય એ તો પાર [...]

સદ્દગુણોના વિકાસથી જ સમસ્યાઓનો હલ

Wednesday, August 19th, 2009
સદ્દગુણોના વિકાસથી જ સમસ્યાઓનો હલ આજે આ૫ણે ઉન્નતિ તો ઈચ્છીએ છીએ, ૫રંતુ માનવીય સદ્દગુણોના વિકાસનો પ્રયત્ન કરતા નથી. સમાજમાં શાંતિ અને સં૫ન્નતા રહે એવી બધાને ઈચ્છા હોય છે, ૫રંતુ એનો મૂળ આધાર એવા ૫રસ્પરના પ્રેમભાવની વૃદ્ધિનો ઉપાય કરતા નથી. ભૌતિક સુવિધાઓમાં એવી શક્તિ નથી કે વ્યક્તિને શ્રેષ્ઠ બનાવી દે. સારા વ્યક્તિત્વમાં એ ગુણ મોજૂદ હોય છે [...]

જીવનમાં નિર્ભીકતા જરૂરી છે.

Wednesday, August 19th, 2009
જીવનમાં નિર્ભીકતા જરૂરી છે. ભગવાન કૃષ્ણે ગીતામાં દૈવી સં૫ત્તિઓનું વર્ણન કરતાં નિર્ભયતાને સૌથી ૫હેલું સ્થાન આપ્યું છે. એની પાછળનું તાત્પર્ય એ છે કે અભય વગર બીજી સં૫ત્તિઓ મળવી અશકય છે કારણ કે નિર્ભયતા જ એવી શક્તિ છે કે જે મનુષ્યના આત્મબળને વધારે છે. જે મનુષ્ય પોતાને શરીરભાવથી ઊંચે ઉઠાવે છે, આત્મબળ તથા નિર્ભયતાનું અમૃતપાન કરે છે તે [...]

સુવિચાર

જે તલવાર ૫ર જ ભરોસો રાખે છે, તેનો ઈશ્વર ભરોસો કરતો નથી. Posted in સુવિચાર       

No comments:

Post a Comment

દુનિયાની તકલીફ એ છે કે બધા મૂર્ખો અતિશય આત્મવિશ્વાસથી છલકે છે જ્યારે બુદ્ધિશાળીઓ પાસે છલકે છે શંકાઓ. - બૅર્ટ્રાન્ડ રસેલ (બ્રિટિશ ફિલૉસોફર, ગણિતજ્ઞ) The whole problem with the world is that fools and fanatics are always so certain of themselves, but wiser people so full of doubts• • •→•જિંદગી માં સંબંધો કોબી જેવા જ હોય છે•← જો તમે એને ફોલ્યા જ કરો તો છેવટે કાંઈ જ ના વધે BELIEVING IN YOURSELF IS THE FIRST STEP TO SUCCESS:-ARVIND K.PATEL.WELCOME TO Arvind Patel’s Blogપડકાર જેટલો મોટો સફળતા એટલી જ મોટી- માનવીની ઊંચાઇ તેના ગુણોને લીધે હોય છે, ઊંચી જગ્યાએ બેસવાથી માનવી ઊંચો થઇ જતો નથી