Education Means------

"EDUCATION SHOULD BE MAN MAKING & SOCIETY MAKING ----DR. Radhakrishan THANKS

LIFE OF COURGE

live vichar

"શિક્ષક પોતે શીખતો ન રહે તો તે કદી શીખવી ન શકે - રવીન્દ્રનાથ ટાગોર. જીવનમાં કોઈ પણ માણસને ખોટો ના સમજવો, તેના પર વિશ્વાસ રાખવો, કેમકે એક બંધ ઘડીયાળ પણ દિવસમાં ૨ વાર સાચો સમય બતાવે છે.સફળતાનું કોઈ રહસ્ય નથી,તે ફક્ત ધણો વધારે પરિશ્રમ જ ઈચ્છે છે.પ્રકૃતિનું બીજું નામ ટેવ છે. THANKS

WEL COME TO MY BLOGS

DIWALI WISHES

હજાર કામ નહીં કરો તો ચાલશે પણ એક કામ એવું કરજો જેના માટે દુનિયાએ તમને યાદ કરવા પડે. જે આવડે છે તેને શ્રેષ્ઠ બનાવવાનો પ્રયત્ન કરો. THANKS

WEL COME

ACHIVEMENT

મને ગમતી કેટલીક પ્રાર્થનાઓ

** આરતી : નાનો હતો ત્યારથી મને આ આરતીઓ ખુબજ ગમે છે.
** પ્રાર્થના :  પ્રાથમિક શાળાથી લઈને ઉચ્ચ માધ્યમિક શાળાની સફર સુધી માં ઘણી પ્રાર્થનાઓ      ગાવામાં આવેલી. મળી છે તેટલી અહીં પોસ્ટ કરું છું.
અસત્યો  માહે  થી
અસત્યો  માહે  થી  પ્રભૂ  પરમ  સત્યે  તું  લઈજા ,
ઊંડા  અંધારે  થી  પ્રભૂ  પરમ  તેજે  તું  લઈજા
મહા  મૃત્યુ  માંથી  અમૃત સમીપે  નાથ  લઈજા
તું  હિણો હું  છું  તો  તુજ  દર્શન ના દાન દઈજા
મંદિર તારું વિશ્વ રૂપાળું
મંદિર તારું વિશ્વ રૂપાળું, સુંદર સર્જન હારા રે
પલપલ  તારા દર્શન થાયે, દેખે દેખાણ હારા રે ….મંદિર
નહિ પૂજારી નહિ કોઈ દેવા, નહિ મંદિર ને તાળા રે
નીલ ગગનમાં મહિમા ગાતા ચાંદો સુરજ તારા રે ….મંદિર
વર્ણન કરતા શોભા તારી થાક્યા કવિગણ સારા રે
મન મંદિરમાં તું ક્યાં છુપાયો શોધે બાળક અડીરા રે ….મંદિર
મંગલ મંદિર ખોલો
મંગલ મન્દિર ખોલો,
દયામય ! મંગલ મન્દિર ખોલો !
જીવન વન અતિ વેગે વટાવ્યું,  દ્વાર ઊભો શિશુ ભોળો,
દયામય ! મંગલ મન્દિર ખોલો !
તિમિર ગયું  ને જ્યોતિ પ્રકાશ્યો, શિશુને ઉરમાં લ્યો, લ્યો,
દયામય ! મંગલ મન્દિર ખોલો !
નામ મધુર તમ રટ્યો નિરન્તર, શિશુ સહ પ્રેમે બોલો,
દયામય ! મંગલ મન્દિર ખોલો !
દિવ્ય-તૃષાતુર  આવ્યો  બાલક,  પ્રેમ-અમીરસ ઢોળો,
દયામય ! મંગલ મન્દિર ખોલો !
પ્રેમળ જ્યોતિ
પ્રેમળ જ્યોતિ તારો દાખવી
મુજ જીવનપંથ ઉજાળ
દૂર પડ્યો નિજ ધામથી હું ને , ઘેરે ઘન અંધકાર
માર્ગ સૂઝે નવ ઘોર રજનીમાં, નિજ શિશુને સંભાળ
મુજ જીવનપંથ ઉજાળ
 ડગમગતો પગ રાખ તું સ્થિર, મુજ દૂર નજર છો ન જાય
દૂર માર્ગ જોવાને લોભ લગીર ના, એક ડગલું બસ થાય
પ્રેમળ જ્યોતિ તારો દાખવી, મુજ જીવનપંથ ઉજાળ
 આજ લગી રહ્યો ગર્વમાં હું, ને માગી મદદ ન લગાર
આપ બળે માર્ગ જોઈને ચાલવા , હામ ધરી મૂઢ બાળ
હવે માગું તુજ આધાર,
પ્રેમળ જ્યોતિ તારો દાખવી, મુજ જીવનપંથ ઉજાળ
   **  બાલ કવિતા : ભણતો ત્યારે પ્રાર્થના પછી આજના સમાચાર, સુવિચાર કે કોઈ કાવ્ય કે ગીત ગાતા. મને આ કવિતાઓ ખુબ ગમતી.
મેં એક બિલાડી
મેં એક   બિલાડી પાળી  છે, તે  રંગે   બહુ   રૂપાળી  છે
તે  હળવે   હળવે ચાલે  છે, ને   અંધારામાં   ભાળે   છે
તે  દૂધ  ખાય  દહીં   ખાય, ઘી તો ચપ ચપ ચાટી જાય
તે  ઉંદરને  ઝટ પટ  ઝાલે, પણ  કૂતરાથી  બીતી ચાલે
તેના   ડીલ  પર  ડાઘ  છે , તે  મારા  ઘરનો  વાઘ  છે
 નાની મારી આંખ
એ જોતી કાંક કાંક
એ તે કેવી અજબ જેવી વાત છે
 નાના મારા કાન, એ સાંભળે મીઠા ગાન
એ તે કેવી અજબ જેવી વાત છે
 નાક મારું નાનું, એ સુંઘે ફૂલ મજાનું
એ તે કેવી અજબ જેવી વાત છે
 નાની મારી જીભ ,એ માણે પીપરમીન્ટ
એ તે કેવી અજબ જેવી વાત છે
 નાના મારા હાથ, એ તાળી પાડે સાથ
એ તે કેવી અજબ જેવી વાત છે
 નાના મારા પગ ,એ જલદી ભરે ડગ
એ તે કેવી અજબ જેવી વાત છે
અમે  ફેર  ફુદરડી  રમતા’તા
અમે  ફેર  ફુદરડી  રમતા’તા, ફેર   ફુદરડી   ફરતાં  ફરતાં
પડી જવાની કેવી મજા, ભાઈ પડી જવાની કેવી મજા
 અમે સંતાકુકડી  રમતા’તા, અમે સંતાકુકડી  રમતા’તા
સંતાકુકડી  રમતાં  રમતાં, પકડાઈ જવાની કેવી મજા
ભાઈ પકડાઈ જવાની કેવી મજા
 અમે આમલી પીપળી રમતા’તા, અમે આમલી પીપળી રમતા’તા
આમલી પીપળી રમતાં રમતાં, સંતાઈ જવાની કેવી મજા
ભાઈ સંતાઈ જવાની કેવી મજા
 અમે બિલ્લી ઉંદર રમતા’તા ,અમે ચું ચું મ્યાઉં મ્યાઉં કરતા’તા
ચું ચું મ્યાઉં મ્યાઉં કરતાં કરતાં, નાસી જવાની કેવી મજા
ભાઈ નાસી જવાની કેવી મજા
 અમે સાતતાળી રમતા’તા, અમે સાતતાળી રમતા’તા
સાતતાળી રમતાં રમતાં, દોડી જવાની કેવી મજા
ભાઈ દોડી જવાની કેવી મજા
મજાની ખિસકોલી
તું  અહીંયાં  રમવા આવ મજાની ખિસકોલી
તું  દોડ  તને  દઉ  દાવ મજાની ખિસકોલી
તું  કેવી  હસે  ને   રમે  મજાની ખિસકોલી
તારા કૂદકા તો બહુ ગમે મજાની ખિસકોલી
તું જ્યારે ખિલખિલ ગાય મજાની ખિસકોલી
તારી પૂંછડી  ઊંચી થાય મજાની ખિસકોલી
તારે   અંગે  સુંદર  પટા મજાની ખિસકોલી
તારી  ખાવાની  શી છટા મજાની ખિસકોલી
તું    ઝાડે   ઝાડે    ચડે મજાની ખિસકોલી
કહે  કેવી મઝા  ત્યાં પડે મજાની ખિસકોલી
બહુ  ચંચળ  તારી  જાત મજાની ખિસકોલી
તું    ઉંદરભાઈની   નાત મજાની ખિસકોલી
તું  અહીંયાં રમવા  આવ મજાની ખિસકોલી
તું  દોડ  તને  દઉ  દાવ મજાની ખિસકોલી
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
આવો  પારેવા, આવોને ચકલાં
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
આવો પોપટજી, મેનાને લાવજો
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
આવોને કાબરબાઈ , કલબલ  ન  કરશો
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
બંટી  ને બાજરો, ચોખા ને બાવટો
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
ધોળી છે જાર ને, ઘઉં   છે  રાતડા
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
નિરાંતે  ખાજો, નિરાંતે ખૂંદજો
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
બિલ્લી નહિ આવે, કુત્તો   નહિ  આવે
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
ચણ ચણ ચણજો ,ને  ચીં ચીં કરજો
ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે
જનનીની જોડ સખી નહીં જડે રે લોલ
મીઠા મધુ ને મીઠા મેહુલા રે લોલ
એથી મીઠી તે મોરી માત રે
જનનીની જોડ સખી ! નહીં જડે રે લોલ
પ્રભુના એ પ્રેમતણી પૂતળી રે લોલ
જગથી જૂદેરી એની જાત રે
જનનીની જોડ સખી ! નહીં જડે રે લોલ
અમીની ભરેલ એની આંખડી રે લોલ
વ્હાલનાં ભરેલાં એના વેણ રે
જનનીની જોડ સખી ! નહીં જડે રે લોલ
હાથ ગૂંથેલ એના હીરના રે લોલ
હૈયું હેમંત કેરી હેલ રે
જનનીની જોડ સખી ! નહીં જડે રે લોલ
દેવોને દૂધ એનાં દોહ્યલા રે લોલ
શશીએ સિંચેલ એની સોડ્ય રે
જનનીની જોડ સખી ! નહીં જડે રે લોલ
જગનો આધાર એની આંગળી રે લોલ
કાળજામાં કૈંક ભર્યા કોડ રે
જનનીની જોડ સખી ! નહીં જડે રે લોલ
** કાવ્યો :  મને ખુબજ ગમતી કવિતાઓ જે ભણતા ત્યારે હોંશે હોંશે ગાતા. હોઈ શકે કે તમે પણ આવી કવિતાઓ ગાતા હોય !
શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું
શ્યામ  રંગ  સમીપે  ન  જાવું
મારે આજ થકી શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું
જેમાં કાળાશ તે તો સૌ એકસરખું ,સર્વમાં કપટ હશે આવું
કસ્તૂરી કેરી બિંદી તો કરું નહીં, કાજળ ના આંખમાં અંજાવું
મારે આજ થકી શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું
કોકિલાનો શબ્દ હું સૂણું નહીં કાને ,કાગવાણી શકુનમાં ન લાવું
નીલાંબર  કાળી  કંચૂકી ન પહેરું, જમનાનાં નીરમાં ન ન્હાવું
મારે આજ થકી શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું
મરકતમણિ  ને  મેઘ દ્રષ્ટે  ના જોવા, જાંબુ વંત્યાક ના ખાવું
દયાના પ્રીતમ સાથે મુખે નીમ લીધો ,મન કહે જે પલક ના નિભાવું
મારે આજ થકી શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું
હતો હું સૂતો પારણે પુત્ર નાનો
હતો હું સૂતો પારણે પુત્ર નાનો ,રડું છેક તો રાખતું કોણ છાનો
મને દુખી દેખી દુખી કોણ થાતું,…..મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું
 સૂકામાં સુવાડે ભીને પોઢી પોતે ,પીડા પામું પંડે તજે સ્વાદ તો તે
મને સુખ માટે કટુ કોણ ખાતું, ….મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું
 લઈ છાતી સાથે બચી કોણ લેતું, તજી તાજું ખાજું મને કોણ દેતું
મને કોણ મીઠા મુખે ગીત ગાતું ,….મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું
 પડું કે ખડું તો ખમા આણી વાણી, પડે પાંપણે પ્રેમનાં પૂર પાણી
પછી કોણ પોતાતણું દૂધ પાતું, , ….મહા હેતવાળી દયાળી જ મા તું
રે પંખીડા ! સુખથી ચણજો
રે પંખીડા ! સુખથી ચણજો, ગીત વા કાંઈ ગાજો
શાને આવાં મુજથી ડરીને, ખેલ છોડી ઊડો છો ?
પાસે જેવી ચરતી હતી આ ગાય તેવો જ હું છું
ના ના કો’ દી’ તમ શરીરને  કાંઈ હાનિ કરું હું
ના પાડી છે તમ તરફ  કૈં  ફેંકવા  માળીને  મેં
ખુલ્લું  મારું  ઉપવન  સદા  પંખીડાં સર્વને  છે
રે ! રે ! તો યે કુદરતથી મળી ટેવ બીવા જનોથી
છો બીતાં તો મુજથી પણ સૌ ક્ષેમ તેમાં જ માની
જો ઊડો તો જરૂર ડર છે  ક્રૂર કો’ હસ્તનો, હા
પાણો ફેંકે તમ તરફ, રે ! ખેલ એ તો જનોના
દુ:ખી છું કે કુદરત તણા સામ્યનું ઐક્ય ત્યાગી
રે ! રે ! સત્તા તમ પર જનો ભોગવે ક્રૂર આવી
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં
ફૂલ કહે ભમરાને, ભમરો વાત વહે ગુંજનમાં
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં
કાલિન્દીના  જલ  પર  ઝૂકી પૂછે કદંબડાળી
યાદ તને બેસી અહીં વેણુ વાતા’તા વનમાળી
લહર વમળને કહે , વમળ એ વાત સ્મરે સ્પંદનમાં
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં
કોઈ ન માગે દાણ કોઈની આણ ન વાટે ફરતી
હવે કોઈ લજ્જાથી હસતાં રાવ કદી ક્યાં કરતી
નંદ કહે જશુમતીને, માતા વ્હાલ ઝરે લોચનમાં
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં
શિર પર ગોરસ મટુકી, મારી વાટ ન કેમે ખૂટી
અબ લગ કંકર એક ન લાગ્યો , ગયાં ભાગ્ય મુજ ફૂટી
કાજળ કહે આંખોને, આંખો વાત વહે અંશુવનમાં
માધવ ક્યાંય નથી મધુવનમાં
નિર્દોષ પંખીને
તે  પંખીની  ઉપર   પથરો  ફેકતાં  ફેકી દીધો
છૂટયો તે, ને અરરર પડી ફાળ હૈયા મહીં તો
રે રે! લાગ્યો દિલ પર અને શ્વાસ રૂંધાઈ જાતાં
નીચે આવ્યું  તરુ  ઉપરથી પાંખ ઢીલી થતાંમાં
મેં પાળ્યું તે તરફડી મરે હસ્ત મારા જ થી આ
પાણી છાંટ્યું દિલ ધડકતે તોય ઊડી શક્યું ના
ક્યાંથી ઊઠે ? જખમ  દિલનો ક્રૂર હસ્તે કરેલો
ક્યાંથી ઊઠે ? હ્રદય કુમળું  છેક તેનું  અહોહો
આહા! કિન્તુ કળ ઊતરીને આંખ તો ઊઘડી એ
મૃત્યુ થાશે, જીવ ઊગરશે, કોણ જાણી શકે એ
જીવ્યું,આહા! મધુર ગમતાં ગીત ગાવા ફરીને
આ  વાડીનાં  મધુર  ફળને  ચાખવાને   ફરીને
રે રે! કિન્તુ ફરી કદી  હવે પાસ મારી ન આવે
આવે તોયે  ડરી ડરી  અને  ઈચ્છતું  ઊડવાને
રે રે! શ્રદ્ધા ગત થઈ  પછી કોઈ કાળે ન આવે
લાગ્યા ઘાને વીસરી શકવા કાંઈ સામર્થ્ય ના છે
તલવારનો વારસદાર
ભેટે   ઝૂલે   છે  તલવાર
વીરાજી  કેરી ભેટે ઝૂલે રે,  ભીંતે  ઝૂલે   છે  તલવાર
બાપુજી કેરી ભીંતે ઝૂલે છે
 મારા  બાપુને  બહેન  બે બે કુંવરિયા ,બે વચ્ચે પાડ્યા છે ભાગ
હાં રે બેની  બે વચ્ચે પાડ્યા છે ભાગ, વીરાજી કેરી ભેટે ઝૂલે રે
 મોટે માગી છે મો’લ મ્હેલાતો વાડિયો, નાને માગી છે તલવાર
મોટો મહાલે છે મો’લ મેડીની સાયબી, નાનો ખેલે છે શિકાર
 મોટો  ચડિયો  છે કંઈ હાથી અંબાડિયે ,નાનેરો ઘોડે અસવાર
મોટો   કઢે  છે  રોજ  કાવા  કસૂંબલા ,નાનેરો ઘૂમે ઘમસાણ
 મોટો  પોઢે  છે  લાલ રંગીલે  ઢોલિયે, નાનો ડુંગરડાની ધાર
મોટો  મઢાવે  વેઢ  વીંટી  ને  હારલાં ,નાનો સજાવે તલવાર
 મોટાને  સોહે  હીર-જરિયાની  આંગડી ,નાનાને ગેંડાની ઢાલ
મોટો  સંતાય  સુણી   શત્રુના  રીડિયા, નાનેરો દ્યે છે પડકાર
 મોટો ભાગ્યો  છે  સેન શત્રુનાં ભાળતાં, નાનેરો ઝીંકે છે ઘાવ
મોટો  જીવ્યો  છે પાય શત્રુના પૂજતો, નાનેરો સૂતો સંગ્રામ
 મોટે  રે  માડી  તારી   કુખો  લજાવી , નાને ઉજાળ્યા અવતાર
મોટાના મોત  ચાર  ડાઘુએ  જાણિયાં, નાનાની ખાંભી પૂજાય
 ભેટે   ઝૂલે   છે  તલવાર, વીરાજી  કેરી ભેટે ઝૂલે રે
ભીંતે  ઝૂલે   છે  તલવાર, બાપુજી કેરી ભીંતે ઝૂલે છે
ખમ્મા વીરાને
ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
મોંઘામૂલો છે મારો વીર જો, ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
 એક તો સુહાગી ગગનચાંદલો રે લોલ
બીજો સોહાગી મારો વીર જો, ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
 રાજ તો વિરાજે રાજમંદિરે રે લોલ ,પારણે વિરાજે મારો વીર જો
ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
 ચંપો ખીલે છે ફૂલવાડીમાં રે લોલ , ફુલમાં ખીલે છે મારો વીર જો
ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
 આંગણે ઉજાસ મારે સૂર્યનો રે લોલ ,ઘરમાં ઉજાસ મારો વીર જો
ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
 એક તો આનંદ મારા ઉરનો રે લોલ, બીજો આનંદ મારો વીર જો
ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
 દેવે દીધી છે મને માવડી રે લોલ ,માવડીએ દીધો મારો વીર જો
ખમ્મા વીરાને જાઉં વારણે રે લોલ
બાનો ફોટોગ્રાફ
અમે  બે ભાઈ બાને  લૈ ગયા  ફોટો પડાવવા, ભાવતાલ  કરી નક્કી  સ્ટુડિયોમાં પછી ચડ્યા
ભવ્ય શા  સ્ટુડિયોમાં  ત્યાં ભરેલી  ખુરશી પરે, બાને  બેસાડી  તૈયારી  ફોટો લેવા પછી થતી
‘જરા  આ પગ લંબાવો  ડોક આમ  ટટાર બા’ કહેતો  મીઠડા   શબ્દે   ફોટોગ્રાફર   ત્યાં  ફરે
સાળુને કોર  ને પાલવ  શિરે ઓઢેલ ભાગ ત્યાં ગોઠવ્યાં   શોભતી  રીતે  ફૂલ  પુસ્તક પાસમાં
ચહેરા પે તેજ ને  છાયા  શોભતાં લાવવા પછી પડદા  છાપરા  માંહે  આમ  ને  તેમ  ગોઠવ્યા
શામળા  વસ્ત્રથી  ઢાંક્યા  કેમેરામાં  લહી  લહી  લઈને  જોઈતું  ફોકસ  પ્લેટ  તેમાં  ધરી પછી
ઢાંકણું  ખોલતાં પહેલાં  સૂચના  આમ આપતો અજાણ્યો  મીઠડો  ખાલી  ફોટોગ્રાફર  બોલિયો
‘જોજો બા સ્થિર હ્યાં સામું ક્ષોભ ને શોક વિસ્મરી ઘરમાં  જેમ  બેઠાં   હો   હસતાં  સુખડાં  સ્મરી
આછેરું  હસજો   ને  બા  પાંપણો  પલકે  નહિ રાખશો  જેવું   મોં  તેવું  બરાબર  પડશે  અહીં’
અને  બા હસતી  કેવું  જોવાને  હું  જહીં  ફર્યો જૂઠડાં  વર્તમાનેથી    કારમા   ભૂતમાં   સર્યો
હસવાં   રડવાં   બેમાં   નમતું   કોણ  ત્રાજવું  જિંદગી જોઈ ના જોખી  કોઈએ  કદી બા તણી
યૌવને   વિધવા   પેટે   બાળકે   કંઈ  સાસરે સાસુ  ને સસરા  કેરા  આશ્રયે બા  પડી  હતી
વૈંતરું  ઘર  આખાનું   કરીને   દિન  ગાળતી પુત્રોના  ભાવિની  સામું  ભાળીને  ઉર  ઠારતી
બાએ  ના  જિંદગી  જોઈ ઘરની  ઘોલકી તજી એને કોઈએ  ન સંભાળી સૌને  સંભાળતી છતાં
ઘસાતી  દેહમાં  એના  રોગ  ને દોગ  ઊતર્યાં સૌની  બેપરવાઈથી   દર્દ  દુઃસાધ્ય  શું  થયું
અને  બાના  પ્રતિ  સૌને  કરુણાપ્રેમ  ઊમટ્યાં એહના  મનને   રાજી   રાખવા  મથતાં  બધાં
આછેરા  માતૃપ્રેમે   ને   આછા  કર્તવ્યભાનથી પ્રેરાઈને   અમે  ચાલ્યા દવા  બાની  કરાવવા
બતાવ્યાં શહેર બાને ત્યાં બંગલા બાગ મ્હેલ કૈં સિનેમા  નાટકો   કૈં  કૈં   ગાડીઘોડે ઘુમાવી ને
અમારા  પ્રેમ કે સ્વાર્થ  તણા સ્મારક  શો અમે અનિષ્ટો  શંકતા  ઈચ્છ્યું બાનો ફોટો પડાવવા
અને  ત્યાં  નમતા  પ્હોરે  ફોટોગ્રાફરને   તહીં ,અમે  બે  ભાઈ બાને  લૈ ગયા  ફોટો પડાવવા
પુત્રોથી  પતિથી   સાસુ  સસરાથી  અરે  બધા ,વિશ્વથી  સર્વદા સાચ્ચે  બિચારી  બા ઉપેક્ષિતા
પડા’વા બેઠી  ત્યાં ફોટો  ફોટોગ્રાફર ત્યાં  ઊભો ,અજાણ્યો  મીઠડો  ખાલી  હસવા ત્યાં કહી રહ્યો
અને  બા  હસતી  કેવું  જોવાને  હું  ફર્યો  જહીં ,બોર  શું  આંસુ  એકેક  બાને  નેત્રે  ઠર્યું  તહીં
ચિડાયો  ચિત્ર  લેનારો  ‘બગડી  પ્લેટ માહરી’ ,પ્લેટ શું  જિંદગીઓ  કૈં  બગડી  રે  હરિ હરિ !
———————————————————-
અભિસાર
મથુરા શે’રની રાંગે સંન્યાસી ઉપગુપ્ત કો’
સંકોડી ઈન્દ્રિયો સર્વે  એક રાત સૂતો હતો.
પવનમાં  પુરદીપ  ઠરેલ  છે,
જનતણાં ગૃહદ્વાર  બીડેલ  છે;
ગગનના ભર શ્રાવણ-તારલા
ઘનઘટા મહીં ઘોર  ડુબેલ છે.
ઓચિંતી અંધકારે ત્યાં  ગૂંજી  છે પગઝાંઝરી :
યોગીની છાતીએ પાટુ કોના પાદ તણી પડી ?
ચમકી પલક  માંહે  સંત જાગી ઊઠે છે,
સુખમય  નિંદરાના  બંધ  મીઠા તુટે છે.
ઝબુક ઝબુક જ્યોતિ ગુપ્ત કો’ દીપકેથી
કરુણ  વિમલ  નેત્રે  સંત  કેરે  પડે છે.
નામે વાસવદત્તા  કો પુરવારાંગના વડી
ચડેલી છે અભિસારે, માતેલી મદયૌવના.
અંગે ઝૂલે  પવન – ઉડતી  ઓઢણી આસમાની,
ઝીણી ઝીણી  ઘુઘરી રણકે  દેહ – આભૂષણોની;
પ્યારા પાસે  પળતી  રમણી  અંધકારે  અજાણે
સાધુગાત્રે ચરણ અથડાતાં  ઊભી સ્તબ્ધ છાની.
તરુણ સૌમ્ય  સુહાસવતી વયે,
નયનથી  કરુણા-કિરણો  દ્રવે;
મધુર ઇન્દુ સમી સમતા-સુધા
વિમલ લાલ લલાટ થકી ઝરે.
લજ્જાભારે નમ્યાં નેત્ર, લાલિત્યે ગળિયું ગળું
આજીજીના સ્વરો કાઢી યાચે છે અભિસારિકા:
‘ક્ષમા  કરો ! ભૂલ  થઈ  કુમાર !
કૃપા ઘણી, જો મુજ  ઘેર ચાલો.
તમે  મૃદુ,  આ  ધરતી   કઠોર.
ઘટે ન આંહીં પ્રિય તોરી શય્યા.’
કરુણ વચન બોલી યોગી આપે જવાબ,
ટપકતી  અધરેથી  માધુરીપૂર્ણ  વાણી:
‘નથી  નથી  મુજ  ટાણું  સુંદરી ! આવ્યું હાવાં,
જહીં તું જતી જ હો ત્યાં આજ તો જા સુભાગી !
જરૂર   જરૂર   જ્યારે   આવશે   રાત   મારી,
વિચરીશ  તુજ  કુંજે  તે  સમે   આપથી   હું.’
ઓચિંતો આભ ફાડે  લસલસ વિજળીજીભ – ઝૂલન્ત ડાચું,
કમ્પી ઊઠી ભયેથી રમણી રજની – અંધાર એ ઘોર વચ્ચે;
વાવાઝોડું  જગાવી  પવન  પ્રલયના્  શંખ   ફૂંકે  કરાલ,
આભેથી વજ્ર  જાણે  ખડખડ  હસતું  મશ્કરી કો’ની માંડે !
વીત્યા છે કૈં દિનો માસો આષાઢી એહ રાતને,
વર્ષ પૂરું  નથી વીત્યું, સંધ્યા  ઢોળાય ચૈત્રની
ફરર  ફરર  ફૂંકી  આકળો  વાયુ  વાય,
સડક પર  ઝુકેલા વૃક્ષને  મ્હોર   બેઠાં ;
ઊઘડી  ઊઘડી મ્હેકે  રાજબાગે રૂપાળાં
બકુલ, રજનીગંધા, પુષ્પ પારુલ પ્યારા
વાયુની લ્હેરીએ  વ્હેતા આવે દૂર-સુદૂરથી,
મંદ મંદ સુરા-ભીના ધીરા કૈ સ્વર બંસીના.
નગર નિર્જન : પૌરજનો બધાં
મધુવને  ફૂલ-ઉત્સવમાં ગયાં;
નિરખતો ચુપચાપ સૂની પુરી
હસી રહ્યો  નભ પૂનમચાંદલો.
સૂને  પંથે  નગર  મહીં  એ   નિર્મળી  ચાંદનીમાં
સંન્યાસી કો’ શરદ – ઘન શો એકલો જાય ચાલ્યો;
એને માથે તરુવર તણી  શ્યામ ઘેરી ઘટાથી
વારે વારે ટહુ ! ટહુ ! રવે કોકિલા સાદ પાડે.
આવી શું આજ એ રાત્રી, યોગીના અભિસારની ?
આપેલા  કોલ આગુના, પાળવા શું પળ છે એ ?
નગરની બા’ર તપોધન નીસર્યો,
ગઢની રાંગ  કને  ભમવા ગયો,
તિમિરમાં   સહસા  કંઈ  પેખિયું
વનઘટા તણી છાંય  વિષે પડ્યું.
પડી  નિજ  પગ પાસે  એકલી  રંક  નારી,
તન   લદબદ  આખું   શીતળાનાં  પરુથી;
વિષ સમ ગણી એની કાળી રોગાળી કાયા,
પુરજન  પુર બા’રે  ફેંકી  ચાલ્યા  ગયા’તા.
સંન્યાસીએ નમી નીચે, માથું રોગવતી તણું
ધીરેથી ઝાલીને ઊંચું  પોતાના અંકમાં ધર્યું.
 સૂકા એના અધર પર  સીંચી  રૂડી નીરધારા,
પીડા એને શિર શમવવા શાંતિમંત્રો ઉચ્ચાર્યા:
ગેગેલા  એ  શરીર  ઉપરે  ફેરવી હાથ ધીરો,
લેપી દીધો સુખડઘસિયો લેપ શીળો સુંવાળો.
પૂછે રોગી: ‘મુજ પતિતની પાસ ઓ આવનારા !
આંહીં તારાં પુનિત પગલાં કેમ થાયે, દયાળા ?’
બોલે યોગી: ‘વિસરી ગઈ શું કોલ એ, વાસુદત્તા !
તારા મારા મિલનની સખિ ! આજ  શૃંગારરાત્રી.’
ઝર્યાં  પુષ્પો  શિરે  એને, કોકિલા  ટહુકી  ઉઠી,
પૂર્ણિમારાત્રિની  જાણે જ્યોત્સ્નાછોળ છલી ઉઠી
————————————-
ઝંડા ઊંચા રહે હમારા
વિજયી  વિશ્વ  તિરંગા  પ્યારા, ઝંડા    ઊંચા    રહે    હમારા
સદા    શક્તિ   સરસાનેવાલા ,પ્રેમ     સુધા    બરસાનેવાલા
વીરો     કો      હર્ષાનેવાલા , માતૃભૂમિ  કા  તન  મન સારા
ઝંડા    ઊંચા    રહે    હમારા,
સ્વતંત્રતા  કે  ભીષણ  રણ મેં ,કણ કણ જોશ બઢે ક્ષણક્ષણ મેં
કાંપે  શત્રુ  દેખ   કર  મન મેં, મિટ  જાયે  ભય  સંકટ  સારા
ઝંડા    ઊંચા    રહે    હમારા
ઈસ   ઝંડે  કે  નીચે   નિર્ભય, લે સ્વરાજ યે અવિચલ નિશ્ચય
બોલો   ભારતમાતા  કી  જય, સ્વતંત્રતા   હી  ધ્યેય  હમારા
ઝંડા    ઊંચા    રહે    હમારા
આઓ  પ્યારે   વીરો   આઓ ,દેશ ધર્મ પર બલિ બન જાઓ
એક સાથ સબ મિલકર ગાઓ ,પ્યારા   ભારત   દેશ  હમારા
 —————————–
**  લોકગીત/ ફિલ્મગીત :  ઘણા ખરા લોકગીતો ગુજરાતી ફિલ્મોમાં સમાવી લેવાયા છે. હોથલ પદમણી થીએટર માં જોયેલ પહેલી ફિલ્મ હતી. આજ પણ મને સારી ગુજરાતી ફિલ્મો જોવાની મજા આવેછે.ખાસ કરીને ઐતિહાસિક. મને ઘણા બધા ગીત ગમે છે પણ અહીં થોડા જ પોસ્ટ કરેલા છે.
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી, વાગડમાં મ દેજો રે સૈ
વાગડની વઢીયારણ સાસુ દોહ્યલી રે, સૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચી
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી
દીએ દળાવે મુને, દીએ દળાવે મુને, રાતલડીએ કંતાવે રે સૈ
પાછલે તે પરોઢીએ પાણી મોકલે રે, સૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચી
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી
ઓશીકે ઈંઢોણી વહુ, ઓશીકે ઈંઢોણી વહુ, પાંગતે સીંચણિયું રે સૈ
સામી તે ઓરડીએ, વહુ તારું બેડલું રે, સૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચી
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી
ઘડો ન બુડે મારો, ઘડો ન બુડે, મારું સીંચણિયું નવ પૂગે રે સૈ
ઊગીને આથમિયો દી કૂવા કાંઠડે રે, સૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચી
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી
લીંપ્યું ને ગૂંપ્યું મારું આંગણું રે
લીંપ્યું ને ગૂંપ્યું મારું આંગણું રે
પગલીનો પાડનાર દ્યોને રન્નાદે , વાંઝિયાં મે’ણાં માતા દોહ્યલાં
દળણાં દળીને હું  ઊભી  રહી, કુલેરનો માગનાર દ્યોને રન્નાદે
વાંઝિયાં મે’ણાં માતા દોહ્યલાં
મહીડાં વલોવીને હું ઊભી રહી, માખણનો માગનાર દ્યોને રન્નાદે
વાંઝિયાં મે’ણાં માતા દોહ્યલાં, પાણીડાં ભરીને હું તો ઊભી રહી
છેડાનો  ઝાલનાર દ્યોને  રન્નાદે , વાંઝિયાં મે’ણાં માતા દોહ્યલાં
રોટલાં ઘડીને  હું તો ઊભી  રહી,ચાનકીનો માગનાર દ્યોને રન્નાદે
વાંઝિયાં મે’ણાં માતા દોહ્યલાં
ધોળો ધફોયો  મારો સાડલો  રે, ખોળાનો ખૂંદનાર દ્યોને રન્નાદે
વાંઝિયાં મે’ણાં માતા દોહ્યલાં
બેડાં મારા નંદવાણાં
પાણી ગ્યા’તાં રે બેની અમે તળાવનાં રે
પાળેથી લપટ્યો  પગ,  બેડાં મારા નંદવાણાં રે
ચોરે બેઠાં રે બેની તારા સસરાજી રે
કેમ કરી ઘરમાં જઈશ કે, બેડાં તારા નંદવાણાં  રે
લાંબા તાણીશ રે બેની મારા ઘૂમટાં રે
રૂમઝૂમ કરતી જઈશ કે, બેડાં મારા નંદવાણાં રે
પાણી ગ્યા’તાં રે બેની અમે તળાવનાં રે
પાળેથી લપટ્યો  પગ, બેડાં મારા નંદવાણાં રે
ડેલીએ બેઠાં રે બેની તારા જેઠજી રે
કેમ કરી ઘરમાં જઈશ કે, બેડાં તારા નંદવાણાં  રે
લાંબા તાણીશ રે બેની મારા ઘૂમટાં રે
ધમધમ કરતી જઈશ કે, બેડાં મારા નંદવાણાં રે
પાણી ગ્યા’તાં રે બેની અમે તળાવનાં રે
પાળેથી લપટ્યો  પગ, બેડાં મારા નંદવાણાં રે
ઓસરિયે બેઠાં રે બેની તારા સાસુજી રે
કેમ કરી ઘરમાં જઈશ કે, બેડાં તારા નંદવાણાં  રે
લાંબા તાણીશ રે બેની મારા ઘૂમટાં રે
હળવે હળવે  જઈશ કે, બેડાં મારા નંદવાણાં રે
પાણી ગ્યા’તાં રે બેની અમે તળાવનાં રે
પાળેથી લપટ્યો  પગ, બેડાં મારા નંદવાણાં રે
ઓરડે બેઠાં રે બેની તારા પરણ્યોજી રે
કેમ કરી ઘરમાં જઈશ કે, બેડાં તારા નંદવાણાં  રે
આઘા રાખીશ રે બેની મારા ઘૂમટાં રે
મલકી મલકી જઈશ કે ,બેડાં મારા નંદવાણાં રે
પાણી ગ્યા’તાં રે બેની અમે તળાવનાં રે
પાળેથી લપટ્યો  પગ ,બેડાં મારા નંદવાણાં રે
હે મારી શેરીએથી કાનકુંવર
હે મારી શેરીએથી કાનકુંવર આવતાં રે લોલ, મુખેથી મોરલી બજાવતા રે લોલ
હું તો ઝબકીને જોવા નીસરી રે લોલ, ઓઢ્યાનાં અંબર વીસરી રે લોલ
હું તો પાણીડાંને મસે જોવા નીસરી રે લોલ, ઈંઢોણી ને પાટલી વીસરી રે લોલ
સાગ રે સીસમની મારી વેલડી રે લોલ, નવલે સુથારે ઘડી પીંજણી રે લોલ
મેં તો ધોળો ને ધમળો બે જોડિયા રે લોલ,જઈને અમરાપરમાં છોડિયા રે લોલ
અમરાપરના તે ચોકમાં દીવા બળે રે લોલ, મેં તો માન્યું કે હરિ આંહીં વસે રે લોલ
મેં તો દૂધ ને સાકરનો  શીરો કર્યો રે લોલ, તાંબાળુ ત્રાંસમાં ટાઢો કર્યો રે લોલ
હું તો જમવા બેઠીને જીવણ સાંભર્યા રે લોલ, કંઠેથી કોળીયો ન ઊતર્યો રે લોલ
મને કોઈ રે દેખાડો દીનાનાથને રે લોલ, કોળીયો ભરાવું જમણા હાથનો રે લોલ
હું તો ગોંદરે તે ગાવડી છોડતી રે લોલ, ચારેય દશ્યે નજર ફેરતી રે લોલ

હે મારી શેરીએથી કાનકુંવર આવતાં રે લોલ ,મુખેથી મોરલી બજાવતા રે લોલમને ગમતી કેટલીક પ્રાર્થનાઓ …. સંકલિત

પ્રાર્થના એ આપણી નૈતિક ભાવનાને પ્રબળ કરતો, જાગૃત રાખતો એક મનનો ખોરાક છે. જગતના દરેક ધર્મમાં પ્રાર્થનાનું મહત્વ સ્વીકારાયું છે.

શ્રુતિમાં પણ કહ્યું છે કે :

“ઈશ્વર એક જ છે ,પરંતુ એના ભક્તો એમની ચિત્તવૃત્તિ અનુસાર એને જુદા જુદા નામ સ્વરૂપથી  એની ઉપાસના કરે છે .”

દરેક માણસમાં ભગવાન રૂપી ચૈતન્ય શક્તિ બિરાજે છે .આપણે જ્યારે કોઈને નમસ્તે કહીએ છીએ ત્યારે નમસ્તે નો અર્થ એ છે કે હું તારામાં રહેલા ભગવાનને નમન કરું છું.

મન રૂપી આરસી પર અનેક દુષણો રૂપી  ધૂળ એકઠી થાય છે ત્યારે એનું સ્વરૂપ ચોખ્ખું જોઈ શકાતું નથી.આ આરસી પર એકઠી થતી ધૂળ વારંવાર ખંખેરીને એને સ્વચ્છ રાખવી જોઈએ .પ્રાર્થના એ તો આવી વારંવાર જામી જતી  ધૂળને ખંખેરવા માટેની એક મોર પીંછની સાવરણી છે.

DIWALI PHOTO

ચાલો નવા વરસે પ્રાર્થના વડે અંતરના કોડિયાના પ્રકાશની દીવેટને સંકોરી એના પ્રકાશને પ્રજ્વલિત રાખતા રહીએ અને જ્ઞાન ગંગા વ્હેવરાવતા રહીએ .

હું જ્યારે પ્રાર્થમિક શાળામાં હતો ત્યારે કવિ દલપતરામ રચિત પ્રાર્થના ગીત “ઓ ઇશ્વર ભજીએ તને, મોટું છે તુજ નામ”ગવડાવવામાં આવતું હતું.આ પ્રાર્થના હજુ પણ મને ગમે છે.અમારાં બાળકોને પણ એની પ્રથમ ચાર પંક્તિઓ ગવડાવેલી છે. 

ઓ ઇશ્વર ભજીએ તને …. કવિ દલપતરામ 

ઓ ઇશ્વર ભજીએ તને, મોટું છે તુજ નામ
ગુણ તારાં નિત ગાઇએ, થાય અમારાં કામ.

હેત લાવી હસાવ તું, સદા રાખ દિલ સાફ
ભૂલ કદી કરીએ અમે, તો પ્રભુ કરજો માફ.

પ્રભુ એટલું આપજો, કુટુંબ પોષણ થાય
ભૂખ્યા કોઇ સૂએ નહીં, સાધુ સંત સમાય.

અતિથિ ઝાંખો નવ પડે, આશ્રિત ના દુભાય
જે આવે અમ આંગણે, આશિષ દેતો જાય.

સ્વભાવ એવો આપજો, સૌ ઇચ્છે અમ હિત
શત્રુ ઇચ્છે મિત્રતા, પડોશી ઇચ્છે પ્રીત.

વિચાર વાણી વર્તને, સૌનો પામું પ્રેમ
સગાં સ્નેહી કે શત્રુનું, ઇચ્છું કુશળક્ષેમ.

આસપાસ આકાશમાં, હૈયામાં આવાસ
ઘાસ ચાસની પાસમાં, વિશ્વપતિનો વાસ.

ભોંયમાં પેસી ભોંયરે, કરીએ છાની વાત
ઘડીએ માનમાં ઘાટ તે, જાણે જગનો તાત.

ખાલી જગ્યા ખોળીએ, કણી મૂકવા કાજ
ક્યાંયે જગકર્તા વિના, ઠાલુ ના મળે ઠામ.

જોવા આપી આંખડી, સાંભળવાને કાન
જીભ બનાવી બોલવા, ભલું કર્યું ભગવાન.

ઓ ઇશ્વર તું એક છે, સર્જ્યો તે સંસાર
પૃથ્વી પાણી પર્વતો, તેં કીધા તૈયાર.

તારા સારા શોભતા, સૂરજ ને વળી સોમ
તે તો સઘળા તે રચ્યા, જબરું તારું જોમ.

અમને આપ્યાં જ્ઞાન ગુણ, તેનો તું દાતાર
બોલે પાપી પ્રાણીઓ, એ તારો ઉપકાર.

કાપ કલેશ કંકાસ ને, કાપ પાપ પરિતાપ
કાપ કુમતિ કરુણા કીજે, કાપ કષ્ટ સુખ આપ.

ઓ ઇશ્વર તમને નમું, માંગુ જોડી હાથ
આપો સારા ગુણ અને, સુખમાં રાખો સાથ.

મન વાણી ને હાથથી, કરીએ સારાં કામ
એવી બુધ્ધિ દો અને, પાળો બાળ તમામ.

કવિ દલપતરામ      

કવિ દલપતરામ નો પરિચય

(વિકિપીડીયાની આ લીંક પર ક્લિક કરી વાં ચો. )

જ્યારે હાઈસ્કુલમાં હતો ત્યારે દલપતરામના જ સુપુત્ર કવિ નાન્હાલાલ દલપતરામ લિખિત પ્રાર્થના “પ્રભુ અંતર્યામી… અને અસત્યો માંહેથી..” પ્રાર્થનામાં ગાતા હતા. આજે પણ મને એ એટલી જ પ્રિય છે.આ પ્રાર્થના ગીતની માત્ર થોડી જ પંક્તિઓ લોકોમાં પ્રચલિત અને જાણીતી છે,આખી પ્રાર્થના બહુ થોડા લોકોએ જ વાંચી હશે.

આખી પ્રાર્થના નીચે પ્રસ્તુત છે. એનો યુ-ટ્યુબ વિડીયો પણ નીચે મુક્યો છે એમાં શાળાના બાળકોને આ પ્રાર્થના ગાતા સાંભળી શકશો.

પ્રભો અંતર્યામી ….. પ્રાર્થના …

રચના : નાન્હાલાલ દલપતરામ કવિ

પ્રભો અંતર્યામી જીવન જીવના દીનશરણા,
પિતા માતા બંધુ, અનુપમ સખા હિતકરણા;
પ્રભા કીર્તિ કાંતિ, ધન વિભવ સર્વસ્વ જનના,
નમું છું, વંદું છું, વિમળમુખ સ્વામી જગતના.

સૌ અદભૂતોમાં તુજ સ્વરૂપ અદભૂત નીરખું,
મહા જ્યોતિ જેવું નયન શશીને સૂર્ય સરખું,
દિશાઓ ગુફાઓ પૃથ્વી ઊંડું આકાશ ભરતો,
પ્રભો એ સૌથીએ પર પરમ હું દૂર ઊડતો.

પ્રભો તું આદિ છે શુચિ પુરૂષ પુરાણ તું જ છે,
તું સૃષ્ટિ ધારે છે, સૃજન પલટયે નાથ તું જ છે,
અમારા ધર્મોને અહર્નિશ ગોપાલ તું જ છે,
અપાપી પાપીનું શિવ સદન કલ્યાણ તું જ છે.

પિતા છે અકાકિ જડ સકળને ચેતન તણો,
ગુરૂ છે મોટો છે જનકૂળ તણો પૂજ્ય તું ઘણો,
ત્રણે લોકે દેવા નથી તું જે સમો અન્ય ન થશે,
વિભુરાયા તુંથી અધિક પછી તો કોણ જ હશે.

વસે બ્રહ્માંડોમાં, અમ ઉર વિષે વાસ વસતો,
તું આઘેમાં આઘે, પણ સમીપમાં નિત્ય હસતો,
નમું આત્મા ઢાળી, નમન લળતી દેહ નમજો,
નમું કોટિ વારે, વળી પ્રભુ નમસ્કાર જ હજો.

અસત્યો માંહેથી પ્રભુ ! પરમ સત્યે તું લઈ જા,
ઊંડા અંધારેથી, પ્રભુ ! પરમ તેજે તું લઈ જા;
મહામૃત્યુમાંથી, અમૃત સમીપે નાથ ! લઈ જા,
તું-હીણો હું છું તો તુજ દરશનાં દાન દઈ જા.

પિતા ! પેલો આઘે, જગત વીંટતો સાગર રહે,
અને વેગે પાણી સકળ નદીનાં તે ગમ વહે;
વહો એવી નિત્યે મુજ જીવનની સર્વ ઝરણી,
દયાના પુણ્યોના, તુજ પ્રભુ ! મહાસાગર ભણી.

થતું જે કાયાથી, ઘડીક ઘડી વાણીથી ઊચરું,
કૃતિ ઇંદ્રિયોની, મુજ મન વિશે ભાવ જ સ્મરું;
સ્વભાવે બુદ્ધિથી, શુભ-અશુભ જે કાંઈક કરું,
ક્ષમાદષ્ટે જોજો, – તુજ ચરણમાં નાથજી ! ધરું.

નાન્હાલાલ દલપતરામ કવિ

પ્રાર્થના- પ્રભો અંતર્યામી જીવન જીવના દીનશરણા..વિડીયો 

ન્હાનાલાલ કવિનો જન્મ દિવસ 16-3-1877 અને મૃત્યુ દિવસ  9-1-1946.

તેઓ કવિ દલપતરામના આ સુપુત્ર થાય છે.

 કવિ ન્હાનાલાલનો પૂર્ણ પરિચય

( વિકિપીડિયા ની આ લીંક પર ક્લિક કરીને વાં ચો.)

અરવિંદ આશ્રમ ,પાંડીચેરીમાં ગવાતી મહર્ષિ અરવિંદનાં શિષ્યા  શ્રી માતાજી  લિખિત આ પ્રાથના મને ગમે છે.

પ્રભુ કૃપા …. શ્રી માતાજી

હે પ્રભુ ! હે પરમાત્મન! હે ગુરુ દેવ !

મારા સર્વ વિચારો , મારી સર્વ ઉર્મીઓ ,

મારા સર્વ મનોરથો ,મારા દેહનું અણુ એ અણુ ,

મારા લોહીનું બિંદુ એ બિંદુ , તારા મય હો ,

તારા જગતની સેવા માટે હો !

હે પ્રભુ !તારી ઇચ્છા એ મારી ઈચ્છા હો ,

મારા જીવનને તારી ઈચ્છા મુજબ બનાવ ,

મારા જીવનમાં જે કંઈ સંજોગો નિર્માણ કરીશ ,

ભલે એ સુખ કે દુખના હોય, લાભ કે હાનીના હોય,

હર્ષ કે શોકના હોય , અરે ! જીવન કે મૃત્યુના હોય,

તો પણ તે બધા સંજોગો મારા કલ્યાણ માટે જ તેં

સર્જયા છે તેવી મારી શ્રદ્ધા અખંડ રાખજે, હે પ્રભુ .

–શ્રી માતાજી

ગુજરાતી ભાષાના સર્વ માન્ય કવી અને અને એમની પાછલી જીંદગીમાં અરવિંદ આશ્રમ, પાંડીચેરીમાં રહી સાધના કરનાર કવી સુન્દરમ રચિત આ પ્રાર્થના પણ સુંદર છે.

જીવનજ્યોત જગાવો… કવિ સુન્દરમ

જીવનજ્યોત જગાવો પ્રભુ હે જીવનજ્યોત જગાવો.

ટચૂકડી આ આંગળીઓમાં ઝાઝું જોર જમાવો,

આ નાનકડા પગને વેગે ભમતા જગત બનાવો

અમને રડવડતાં શીખવાડો … પ્રભુ હે

વણદીવે અંધારે જોવા આંખે તેજ ભરાવો,

વણ જહાજે દરિયાને તરવા બળ બાહુમાં આપો,

અમને ઝળહળતાં શીખવાડો … પ્રભુ હે

ઊડતાં અમ મનનાં ફૂલડાંને રસથી સભર બનાવો,

જીવનનાં રંગો ત્યાં ભરવા પીંછી તમારી ચલાવો,

અમને મઘમઘતાં શીખવાડો … પ્રભુ હે

ઉરની સાંકલડી શેરીના પંથ વિશાળ રચાવો,

હૈયાના ઝરણાં નાનાને સાગર જેવું બનાવો,

અમને ગરજંતા શીખવાડો … પ્રભુ હે

અમ જીવનની વાદળી નાની આભ વિશે જ ઉડાવો,

સ્નેહશક્તિ બલિદાન-નીરથી ભરચક ધાર ઝરાવો,

અમને સ્થળ સ્થળમાં વરસાવો … પ્રભુ હે

– સુન્દરમ્

 કવી સુન્દરમ નો પરિચય

 ( વિકિપીડીયાની આ લીંક પર ક્લિક કરીને વાંચો.)


ૐ અસતો મા સત ગમય – વૈદિક આધ્યાત્મિક શાંતિ મંત્ર

ઉપર કવી ન્હાનાલાલ રચિત પ્રર્થના જોઈ એમાં  

અસત્યો માંહેથી પ્રભુ ! પરમ સત્યે તું લઈ જા,
ઊંડા અંધારેથી, પ્રભુ ! પરમ તેજે તું લઈ જા;

મહામૃત્યુમાંથી, અમૃત સમીપે નાથ ! લઈ જા,

એ પંક્તિઓ ખુબ જાણીતી નીચેની સંસ્કૃત વૈદિક પ્રાર્થનાનું ગુજરાતી રૂપ છે.

” ૐ અસતો મા સત ગમય ,તમસો મા જ્યોતિર્ગમય ,મૃત્યુંર્માંમૃતમ ગમય ”

અર્થ- હે પરમાત્મા ! અમને અસતથી સત્ તરફ દોરો. અમને અંધકારમાંથી પ્રકાશ તરફ દોરો. અમને મૃત્યુથી અમૃત તરફ દોરી જાઓ .

ૐ અસતો મા સત ગમય એ વૈદિક આધ્યાત્મિક શાંતિ મંત્રનું ઘણી શાળાઓમાં પ્રાર્થનામાં રટણ કરવામાં આવે છે.

આ શાંતિ મંત્રને નીચેના યુ-ટ્યુબ વિડીયોમાં સાંભળો.

આ વિડીયોમાં આ મંત્રને સાંભળવાથી તમને મનની શાંતિનો અહેસાસ થશે.

Asato Ma Sadgamaya ( Peace Mantra ) Spritual

અમેરીકાની એક શાળાની પ્રાર્થના

હે પરમાત્મા !

મંદ મંદ વાતા પવનમાં તારો અવાજ સંભળાય છે.તમારો શ્વાસ જગતના સઘળા જીવોનો પ્રાણ છે .તમે સર્જેલી સઘળી વસ્તુઓને મારું મસ્તક નમતું રહે , તમારો શુભ ધ્વની મારા કર્ણને પાવન કરતો રહે .પાંદડે પાંદડે ,પથ્થરે  પથ્થરે, રેતીના કણે કણમાં છુપાયેલા તમારા સંદેશાને મારું મન સદા સમજતું રહે.

મારા મોટામાં મોટા રિપુને પરાજીત કરવા માટે શક્તિ જોઈએ છે.

મારો મોટામાં મોટો રિપુ”હું ” જ છું .

નિર્મળ આંખે ને નિરામય શરીરે ,તમારા સાનિધ્યમાં આવવા હું આતુર છું.

જીવન વિલીન થઇ જશે,સૂર્યનો અસ્ત થશે ,જળ વહેતાં બંધ થઇ જશે,

ત્યારે કશી ય લજ્જા વિના ,હું તમારી સમક્ષ ઉભો રહું ,

એટલું જરૂર કરજો,

હે પરમાત્મા !

( મારા ભજનો અને પ્રાર્થનાઓના હાલ અપ્રાપ્ય પ્રકાશિત પુસ્તક

 “શ્રધાંજલિ “માંથી )

હું દર રોજ જેનું વર્ષોથી ભક્તિ ભાવ પૂર્વક રટણ કરું છે એ ગાયત્રી મહામંત્ર … 

GAYATRI MNTR A

 આપ સૌ મિત્રો અને સ્નેહી જનોને દિવાળી અને નવા વર્ષની  હાર્દિક શુભ કામનાઓ ..સાલ મુબારક 

સ્વાગત ગીત


  1. સ્વાગતમ સ્વાગતમ આપકે શુભ આગમન સે ધન્ય હો ગયે હમ
  2. શુભ સ્વાગતમ સત સ્વાગતમ
  3. યે આંગન યે દ્વારે સૂરજ સિતારે
  4. સંગમ કી શુભ વેલા હે આઈ
  5. ઝૂમકર હમ ગા રહે હૈ આજ સ્વાગત ગાન 
  6.  નયનો સે સ્વાગત વાણી સે સ્વાગત 
  7. સતમ શુભમ સ્વાગતમ આપકા 
  8. શુભ દિન આયો આયો રે સોનેરી સૂરજ ઉગ્યો આંગન મેં 
  9. સ્વાગતમ સ્વાગતમ શિવ કે રત્નો 
  10. સ્વાગત હૈ આપકા યહાં ભલે પધારીયે
  11. સ્વાગત કરતે આપકા હમ આપ યહાં જો પધારે 
  12. ખૂલે મન સે હોતા યહાં સબકા સ્વાગત 
  13. સમ્માન ગાન સ્વાગત યે તીન લોક ગાયે 
  14. ફૂલો કી નગરી મેં હમ ફૂલ મહકાતે હૈ 
  15. દેખો વો દૈવી દુનિયા 
  16. એક બાર ક્યાં યહાં પે બાર બાર આઈયે 
  17. અભિવાદન અભિનંદન અતિથિ વિશેષ હમારે
  18. ભાવો કી માલા શબ્દો કે મોતી 
  19. જલતે દીયો કો બચાતે ચલે
  20. વરદાન ભૂમિ ઈસ આભ મેં 
  21. સ્નેહ સૂમન સે મહેક ઉઠા હૈ યે અપના આંગન
  22. બહારો કે આને સે પંખીયોં કે ગાને સે
  23. પુલકિત હૈ તન ગદ ગદ હૈ મન 
  24. વસુધા કે ઈસ આંચલ મેં 
  25. જમીં પે નહી હૈ કદમ 
  26. કોઈ આને કી આહત
  27. ખુલે હદય સે સચ્ચે મન સે સ્વાગત હૈ 
  28. આપકા આયા જન્મદિન જૈસે આયી હૈ બહારે 
  29. દસો દીસાયે આપ કા કરતે સ્વાગત ઔર સત્કાર 
  30. દિલ કા યે સત્કારહૈ સ્વાગત વારંવાર હૈ
  31. મિલા હમે બડા પ્યારા 
  32. નયનો મેં જીનકે 
  33. સ્વાગતમ શુભ સ્વાગતમ 
  34. વેલકમ વેલકમ હેપી વેલકમ

    ૧. મને શીખવ  હે પ્રભુ

    મને શીખવ  હે પ્રભુ,
    સંજોગો વિકટ હોય ત્યારે
    સુંદર રીતે કેમ જીવવું
    તે મને શીખવ.

    બધી બાબતો અવળી પડતી હોય ત્યારે,
    હાસ્ય અને આનંદ કેમ ન ગુમાવવા
    તે મને શીખવ.

    પરિસ્થિતિ ગુસ્સો પ્રેરે તેવી હોય ત્યારે
    શાંતિ કેમ રાખવી
    તે મને શીખવ.

    કામ અતિશય મુશ્કેલ લાગતું હોય ત્યારે
    ખંતથી તેમાં લાગ્યા કેમ રહેવું
    તે મને શીખવ.

    – કુન્દનિકા કાપડીયા

    ૨. પ્રાર્થના 

    કયા શબ્દોમાં તને પ્રાર્થના કરવી એ મને સૂઝતું નથી.
    પણ તું મારી વ્યથા જાણે છે.

    મારી સાથે કોઇ બોલનાર હોય કે ન હોય
    પણ હું તારી સાથે તો વાત કરી શકું
    તને સમયની કાંઇ કમી નથી
    તું નિરાંતે મારી વાત સાંભળશે એની હું ખાતરી રાખી શકું.

    બીજું કોઇ મને ચાહે કે ન ચાહે
    તું તો મને ચાહે જ છે.

    મને હિમ્મત આપ, ભગવાન!
    શોકની આ ગલીમાંથી પસાર કરી મને
    જિંદગીના સામર્થ્ય અને સભરતા ભણી લઇ જા.
    મારે માટે તેં જે નિર્માણ કર્યું હોય, તે આનંદથી સ્વીકારી શકું
    એવા સમર્પણભાવમાં મને લઇ જા.

    મારી પીડાઓને વાગોળવામાંથી,
    મારી જાતની દયા ખાવામાંથી મને બહાર કાઢ.

    હું મારા દુઃખમાં રાચવા લાગું
    અને તું પ્રકાશની બારી ઉઘાડે તે ભણી નજર ન નાખું –
    એવું બને તે પહેલાં
    મારા હૃદયના સરોવરમાં તારી મધુર શાંતિનું પદ્મ ખીલવ,
    મારી જાતના બંધનમાંથી મને મુક્ત કર.

    – કુન્દનિકા કાપડીયા

    ૩. જન્મ દિવસની પ્રાર્થના 

    આમ તો દરેક દિવસ એ, ભગવાન !

    તમે આપેલી તાજી ભેટ છે.

    જાગૃત માણસ માટે દરેક નવો દિવસ નવી શરૂઆત બની શકે

    પણ ભગવાન આજે મારો જન્મદિવસ છે.

    અને એટલે આજનો દિવસ

    વિશેષ પ્રાર્થનાનો, વિશેષ જાગૃતિ, વિશેષ સંકલ્પનો દિવસ છે.

    આજના દિવસે, ભગવાન ! હું

    ધન માન કીર્તિ અને આરોગ્ય નથી માંગતો

    પણ આ બધુ મને મળે

    તો એનો ઉપયોગ હું સહુના કલ્યાણ અર્થે કરી શકું

    એવો સર્વ પ્રત્યેનો મૈત્રીભાવ માગું છું.

    આજના દિવસે ભગવાન ! હું એમ નથી માંગતો કે

    મારો રસ્તો સરળ બને, મારા કાર્યો નિર્વિઘ્ને પાર પડે

    પણ એમ બને તો, તો એ નિષ્ફળતા મને નમ્ર બનાવે

    એ હું માંગુ છું.

    લોકો કહે છે યૌવનનો કાળ ઉત્તમ કાળ છે

    તરુણાઈ અને તરવરાટ જીવનને એક ઐશ્વર્ય આપે છે

    પણ આ ઐશ્વર્ય, આ શક્તિ, આ મસ્તી ને આ અભિમાનમાં

    મારો માર્ગ તમારાથી દૂર ન નીકળી જાય

    એ હું માંગુ છું.

    જીવનને સાચી અને સારી રીતે જીવવા માટેની સમજણ માગું છું.

    અત્યારે તો બસ કમાવાનો, વધુ ને વધુ સંપતિ મેળવવાનો

    જીવનની હરણફાળમાં બીજાથી આગળ ને આગળ

    નીકળી જવાનો અવસર છે:

    અને પ્રાર્થના તો પછી ઘરડા થઈશું ત્યારે કરીશું

    અત્યારે એ માટે કાંઈ સમય કે સગવડ નથી –

    એવું હું માનવા ન લાગું, એ આજે માગું છું

    કારણ કે, પ્રાર્થના કરવી

    તમારી નીકટ આવવું

    એ કાંઈ પૈસાનો સવાલ નથી, એ તો હૃદયનો સવાલ છે.

    જુવાન હોઈએ ત્યારે એમ વર્તીએ છીએ

    જાણે અમે ક્યારેય વૃદ્ધ થવાના નથી

    પણ સુર્યને ઢળતો અટકાવી શકાતો નથી

    ફૂલને કરમાતું રોકી શકાતું નથી.

    એટલે અમારી આ ખુમારી, આ થનગનાટ, આભવીંઝતી પાંખો

    અમારી આ કરમાઈ જનારી વસ્તુઓ

    સદાકાળ ટકી રહો એવી મારી માંગણી નથી.

    પણ એ બધું અસ્ત પામે ત્યારે

    એવી અદકી સુંદર બાબતો-

    પરિપકવતા, સૌમ્યતા, માયાળુતા, બીજાને સમજવાની શક્તિ

    મારામાં ઉદય પામે તેમ ઈચ્છું છું.

    આ દુનિયામાં તમે મને જન્મ આપ્યો છે

    તે માટે હું તમારો આભાર માનું છું.

    હું એવું હૃદય માંગું છું, જે આ દુનિયાને

    તમારા માટે ચાહી શકે.

    આ સૃષ્ટિ તમે આનંદ વડે આનંદ માટે સરજી છે

    એને હું મારા સ્વાર્થ અને બેકાળજીથી ક્ષતિ ન પહોંચાડું

    મૂંગા પ્રાણીઓ અને મધુર વનસ્પતિ-સૃષ્ટિને ચાહું

    હવા, પાણી અને ભૂમિને દૂષિત ન કરૂં.

    દરેક દિવસે હું એક પગથિયું ઊંચો ચઢું

    દરેક પગલે હું થોડોક તમારી નીકટ આવું

    રોજેરોજ, કોઈક સત્કર્મથી મારા હૃદયમાં રહેલા તમને વ્યક્ત કરું

    દુનિયાને મારા થકી થોડી વધુ સુંદર બનાવું

    દરેક વર્ષે આજનો દિવસ આવે ત્યારે

    આગલા વર્ષ કરતાં મારું જીવન વધુ કૃતાર્થ બન્યું છે એમ કહી શકું

    – એ હું માગું છું.

    એક એક જન્મદિવસ આવે છે, એક એક વર્ષ જીવનમાં ઉમેરાય છે.

    એ મને યાદ આપે છે કે સમય કેટલી ઝડપથી વહી રહ્યો છે.

    દરેક ક્ષણ મૂલ્યવાન છે, અંત ક્યારે આવશે તેની ખબર નથી

    આવતીકાલે કદાચ હું ન પણ હોઉં

    તેથી આજનો દિવસ હું સંપૂર્ણ રીતે જીવવાનો પ્રયત્ન કરું.

    દરેક દિવસે મારો નવો જન્મ જ થાય છે તેમ માનું

    અને પ્રત્યેક દિવસે વિદાય લેવા

    મારા જીવનની ચાદર ઊજળી રાખીને તમને ધરી દેવા તત્પર રહું

    આજે, જન્મદિવસે ભગવાન !

    એ હું તમારી પાસે માંગુ છું

    કુન્દનિકા કાપડિયા 

    (‘પરમ સમીપે’ માંથી.. સાભાર)

No comments:

Post a Comment

દુનિયાની તકલીફ એ છે કે બધા મૂર્ખો અતિશય આત્મવિશ્વાસથી છલકે છે જ્યારે બુદ્ધિશાળીઓ પાસે છલકે છે શંકાઓ. - બૅર્ટ્રાન્ડ રસેલ (બ્રિટિશ ફિલૉસોફર, ગણિતજ્ઞ) The whole problem with the world is that fools and fanatics are always so certain of themselves, but wiser people so full of doubts• • •→•જિંદગી માં સંબંધો કોબી જેવા જ હોય છે•← જો તમે એને ફોલ્યા જ કરો તો છેવટે કાંઈ જ ના વધે BELIEVING IN YOURSELF IS THE FIRST STEP TO SUCCESS:-ARVIND K.PATEL.WELCOME TO Arvind Patel’s Blogપડકાર જેટલો મોટો સફળતા એટલી જ મોટી- માનવીની ઊંચાઇ તેના ગુણોને લીધે હોય છે, ઊંચી જગ્યાએ બેસવાથી માનવી ઊંચો થઇ જતો નથી