TREASURE OF LIFE

“Thought” !!!!  A word “Thought” may be very normal as other thousands words in the dictionary. but its very valuable in our life.I am introducing my name as MAULIK a ‘thought” . where I want to share my thoughts and i would love to get more ‘n’ more positive thoughts from anything and everything.Because I believe “Thought” is a pure treasure which can be share without cost. and can learn  life without paying.So now the thoughts are fuel of my journey and making my life engine more efficient.

10 COMMON THINGS TO BE SUCCESSFUL PERSONALITY

1) Positivity2) Patience3) celibacy4) Non Violence5) Believe in Truth6) Network (Relations)7) Don’t waste time to be perfect8) Determination9) Helping Nature10) Communication

“કોઇક” કોઇક ને સહેલાઇથી ભુલી જાય છે

કોઇક કોઇક ને સહેલાઇથી ભુલી જાય છે
એવા ન બંઘાયેલા વતૃળ ને પણ સબંધ કહેવાય છે.

ના કોઇ પર્વ કે તહેવાર એના વગર ઊજવાય છે
એમની ગેરહાજરી મા પણ એમની હાજરી વતૉય છે.

વગર સ્વીકારે લો સ્નેહ એનો
બાળક જેવો મલકાય છે
એમના આંસુઓ મા રહેલી મારી ભૂલો વષૉ બાદ મને આજે સમજાય છે

ૠતુ ઓ મા પણ બસ એમની  જ મહેક છલકાય છે
હવે તો બસ હર ધડી એક આશા ના જ વાદળા ધેરાય છે

કોઇક કોઇક ને સહેલાઇથી ભુલી જાય છે
એવા ન બંઘાયેલા વતૃળ ને પણ સબંધ કહેવાય છે.

મૌલિક રામી

મૌલિક “વિચાર”

 ॐ असतो मा सद्गमय । સત્ય સર્વત્ર છ. ે જીવન જીવવાની કળાની સાથે સાથે વિચારવાની કળા પણ એટલી જ અગત્યની છ. માત્ર સત્યને જો ે વાં માટની ે દ્રષ્ટિની જરૂર છ.સત્યને નીરખ ે વાની દ્રષ્ટિ એટલે આપણાં વિચારો. સત્ય અમર છ, ે સત્યમાં જ પ્રકાશ છ.ે સત્ય શુધ્ધ છ, સત્ય ે નિર્મળ છ.ે સત્ય નિરાકાર છ. ે સત્યની શોધમાં જ સત્ય પ્રાપ્ય છ. ે સત્યની અનુભૂતિ એજ આત્માની સુગંધ છ.ે મૌલિક વિચારોમાં સત્ય છ.ે સત્ય પ્રવાહી છ, સત્ય ઘન છ ે .ે સત્યની મુસાફરીમાં સત્ય છ.ે સત્યની આંખ નથી સત્ય પોતે જ દ્રશ્ય છ.ે સત્યની શોધ એજ જીવન છ.ે જૂઠમાં પણ સત્ય છ. કારણ ક ે ે સત્ય નાદાન છ. ે સત્ય દિશાહીન છ, છે તાંય સત્ય ગતિમાન છ. ે સત્ય નગ્ન છ.ે શબ્દે શબ્દમાં સત્ય છ.ે સત્ય અણુએ અણુમાં છ.ે સત્ય સર્વત્ર છ. સત્ય સ ે ર્વત્ર છ. સત્ય સ ે ર્વત્ર છ. ે - મૌલિક “વિચાર”

જવાની – કેફિયત – 4

જો કોઈ પથ્થરો ઉપર ફૂલ ઉગાડવાની વાત કરતું હોય, આગને રાખ કરવાની વાત કરતું હોય કે પછી એક જ ઘૂંટડે જિંદગી જીવવાની વાત કરતું હોય તો સમજવું કે એ જીવનની બહુ જ મહામૂલી એવી જવાની જીવી રહ્યો છે. જવાની જીવવાની જેટલી મજા છે એટલી જ મદમસ્તીથી ગઝલકારોએ એમના શેરમાં જવાની કહો કે યુવાનીને રંગીનાતાથી  શણગારી છે. ભાગ્યેજ કોઈ શાયર એવો હશે કે, જેણે આ રંગીન શબ્દલેખ એમની કોઈ પણ જીવન અવસ્થામાં થયેલ કાવ્ય લેખનમાં ન કરેલ હોય.

મન પતંગિયું ઉડ ઉડ કરવા લાગે, મન મોરલો આંબે આવ્યા મોર જેમ મહેકવા લાગે તો સમજવું જવાની ફૂંટી.  જવાની કહો કે યુવાની એ એક માનસિક વૃતિ કે અવસ્થા છે જેને ઉંમર સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી.જે સમયનો સદુપયોગ કરી જાણે, જિંદગીની હરએક પણ મોજથી માણી જાણે ટૂંકમાં ઉત્સાહનો પર્યાયવાચી એટલે યુવાની.. જવાની. ભલે ને ઈતિહાસ ભણવામાં આળસુ હોય, પણ ઈતિહાસ રચી જાણે એવો ઉત્સાહ, કૌશલ, કુશળતા હોય  તે જ સાચી જવાની.  

જિવી જવાની મજા પણ કંઇ ઔર હોય છે
મિજાજ જવાન હોય ને વયની લેણ બંધ હોય
_નરેશ ડોડીયા

જવાની શબ્દનાં ઉપયોગથી ઘણી બધી શેર અને ગઝલો વર્ષો વીત્યા પછી પણ યુવાન ન રહ્યા છે. કોઈપણ  ઉંમરે કવિ જવાની શબ્દ પર ગઝલ કે પંક્તિ લખે ત્યારે સાચેસાચ એ જવાન થઇ જાય છે. વાસ્તવમાં જવાનીને કોઈ ઉંમર નથી, એ તો એક માત્ર વિચાર છે, ખુમારી છે. ગઝલોનાં બેતાજ બાદશાહ, શબ્દે શબ્દે અમૃત રેડીને લોકોને એમનાં ગઝલથી ઘાયલ કરનાર અમૃત “ઘાયલ”. કોઈ કવિએ કુદરતનાં નિયમોને ઊંધા કરી નાખ્યાં હોય તો એ આ એક જ કવિ છે. જો મનોબળ છે, આત્મ વિશ્વાસ છે, ભારોભાર સંવેદના છે અને લખું ત્યાં સુધી જવાન છું એવું  દર્શાવતો એમનો એક શેર…

મને પૂછી રહ્યા છે, હું કરું છું શેખ શાની પર?
મહોબ્બત પર, મનોબળ પર, નજર પર, નવજવાની પર,
જો ઊર્મીઓ જીવિત છે તો જગત  પણ એક દી’ જોશે,
બુઢાપામાં જીવનને લાવીશું પાછું જવાની પર. 
_અમૃત “ઘાયલ”

એવીજ એક ખુમારીભર્યો શેર અને જવાનીને માત આપવાને અમર થવાની વાત ગઝલકાર શૂન્ય પાલનપૂરી કહે છે કે,

કવનરૂપી જડીબુટ્ટી અમરતાની પણ રાખું છું,
નથી પાછી જવાની એ જવાની લઈને આવ્યો છું. 
_શૂન્ય પાલનપુરી

ક્યાંક જવાનીમાં નશાનાં જામ લગાવાની વાત કરે છે તો કોઈકને વહેતી જવાનીની વેદના છે. કોઈક ઘડપણને પાછું ઠેલવવાની અરજ કરે છે, તો કોઈક જવાનીની રંગીનતા હૃદયની ભીતરેથી શોધવાની વાત કરે છે. જવાન ઉંમરની રંગીનતામાં તરબોળ કરતી અને નશામાં ચકચૂર થઇને ભાન ભૂલવાની પંક્તિઓ કવિઓએ ખૂબ અનોખા અંદાઝમાં વ્યક્ત કરી છે. જ્યાં ગઝલને કોઈ રામ કે રહીમ સાથે લેવાં દેવાં નથી એને બસ જવાનીના જામની ઇન્તેજારી છે. ત્યાં એક પંક્તિ રચાય છે કે,

એક ગઝલ તારા નામની, ના રહીમની ના રામની,
મૂછોના દોરા ફૂટ્યાં અને ઋતુઓ આવી જામની, 
એક ગઝલ તારા નામની.. 
_મૌલિક “વિચાર”

હું પણ જાણું છું કે સનમ મારી જવાની જવાની છે;
તું માને યા ન માને, એ તારા તરફ જ જવાની છે.
સમજતા સમજતા સમજાઈ જશે તને ય એક દિન;
કોઈ અમસ્તું આકર્ષણ નથી, ઇશક મારો રૂહાની છે.
મળી જશે મંજિલ ભલે હોય રાહ અતિ કઠિન નટવર;
એના ચીંધ્યે ચાલ, તારી લાગણી સાચો સુકાની છે.
_નટવર મહેતા

એવી જ કૈક  જવાનીના નશામાં શબ્દે શબ્દે ભીનાશ ને વિચારોમાં જલસાના ઘોડાપુરમાં તણાતાં જવાનીના નશામાં, પ્રેમમાં ડૂબવાની વાત કરતાં આરતી પરીખ કહે છે કે,

ભારોભાર ભીનાશથી અમે ભરપૂર હતા,
જવાનીના જોશથી તમે’ય ચકચૂર હતા,
જમાનાની શે’ વિસાત કરે કોરા ધાકોર
સાગરે ભળવા બે’ય કાંઠે ઘોડાપૂર હતા. _આરતી પરીખ

તો વળી, ક્યાંક માદક જવાનીના જોશમાં રોમેરોમથી પ્રેમરંગે રંગાઈ જવાની વાત…

રોજ જવાની ચઢતી ગઈ, 
સાંજ કુંવારી થંભતી ગઈ, 

ઓ, ઓ, ઓ, ઓ… ઘરના દ્વારે મળતી રહી,
બસ એક ઈશારે થયો હું રંગરસીયો…
 _મૌલિક “વિચાર”

પ્રેમરંગે રંગાયેલો કવિ જીવ હવે ખરેખરો મૂંઝાયો… જાયે તો જાયે કહા?!

સેજ ક્યાં સુંવાળી હતી, બળતી જવાની હતી.
જાવું ક્યાં કહેવાને વાત?
 _મૌલિક “વિચાર”

ઉપરોક્ત બે પંક્તિઓમાં પ્રિયતમાના એક જ ઈશારે રંગરસિયા થઇને, પ્રિયતમાના એક માત્ર નજરનાં સ્પર્શથી કુંવારી સાંજ થંભતી લાગે છે અને રોજે રોજે જવાનીની માદકતા વધવાનો અનુભવ થાય છે તો વળી ક્યારેક આ  જ કવિ હૃદયને માશુકાનાં શક અને હકની વેદનાથી કંટક ભરી સેજ પર જવાની બળવાની વેદનાની વ્યથા છે.  

ઘડપણનાં ઉંબરે પહોચેલ મન જવાનીને અરજ કરે છે કે, હવે તું પાછી વળી જા, કંઈ થઇ શકે તેમ નથી. કારણ કે ઘડપણનું ઘર મારું આવી રહ્યું છે, શ્રી અવિનાશ વ્યાસની ખૂબ  ભાવવાહી  પંક્તિ,

કહું છું જવાનીને, પાછી વળી જા,
કે ઘડપણનું ઘર મારું આવી ગયું છે.
મનને ન ગમતું ઘડપણનું ડહાપણ,
પણ; તન તારું સગપણ ભુલાવી રહ્યું છે.  
_અવિનાશ વ્યાસ

અને એ જ ગઝલમાં બીજી એક પંક્તિમાં મહોબ્બતને જન્મોજનમનો હક છે એમ ખુમારીથી કહે છે છતાં ઘડપણની માફી માંગીને થોડો વધારે સમય જવાનીનો સ્વાદ માણવાની અરજી કરે છે.

મુહોબ્બત તો મારો હક છે જનમનો,
સાકી હતો ને રહ્યો છું સનમનો,
ઘડપણને કહું છું કે માફી દઇ દે,
મુહોબ્બતથી મુજને ભઇ ફાવી ગયું છે.
_અવિનાશ વ્યાસ    

સાચે જ ડુંગરાને પણ ઝૂકાવી દે અને સૂકી નદીઓને પણ ખળખળ વહેતી રોકી દે તેવો મિજાજ લોકો જવાનીમાં ધરાવે છે અને એવો જ મિજાજ ગઝલકાર સુપેરે એમના શેર ગઝલોમાં કંડારે છે.

શ્રીમદ્ રાજચંદ્ર એ કહ્યું છે,  “રૂપ મેલું થાય, પણ સ્વરૂપ ક્યારેય મેલું ન થાય. ન રૂપ રહેગા ન જવાની રહેગી. ઇસ દુનિયા મેં સર્ફિ તેરી કહાની રહેગી… આજે નથી રાજા કે નથી નર્તકી. છોડ બેટા, આ કાયાની માયા. તું એવાં કર્મો કરીને  જા કે ઈશ્વર પણ તારી આતુરતાપૂર્વક રાહ જોતો હોય…”

આસ્વાદ : મૌલિક “વિચાર”
શબ્દ સહાય : આરતી પરીખ

THOUGHT

suvichar

..પૂર્ણ વિરામ ...

...પૂર્ણ વિરામ ................

ક્યાંથી શરૂ કરુ ક્યાં કરુ હું પૂરુ ??.
જિંદગી નાં સમજાઇ મને હું શું કરુ ?

જિંદગીની દૌડ઼માં દૌડ઼તો ગયો નાં થંભ્યો .
રાહ મળટી ગઈ આગળ વધતો જ ગયો .

કયાં ખબર હતી જઉ છે કઈ દિશામાં ?
સમજ આવી અને બદલાઇ ગઈ દિશા જ .

હમસફરની શોધમાં જ ભટકતો જ રહ્યો .
કયા ક્યારે મળશે હું બસ રાહ જોતો રહ્યો .

આવી મિલનની વેળા નાં કઈ સમજી શક્યો .
વીધાતાની વ્યૂહરચનામાં અટવાઈ જ રહ્યો .

સ્વીકાર્યો પ્રેમભર્યૌ હમસફરનો બસ સાથ."
બેરી બની ને જિંદગી આપે હવે ખૂબ ત્રાસ .

છોડ્યુ જગ છોડ્યા બધાજ હવે ભોગવિલાસ .
મારા "દીલ"નું હવે પ્રેમ મિલન જ પૂર્ણવિરામ .
દક્શેશ ઈનામદાર .