‘ગુરુપુર્ણીમા એટલે ?

ગુરુપુર્ણીમા એટલે ? ગુરુની ભક્તી નહીં; પણ તેની કસોટી કરવાનું પર્વ

 ‘ગુરુપુર્ણીમા એટલે ? 

ગુરુની ભક્તી નહીં; પણ તેની કસોટી કરવાનું પર્વ’

–રોહીત શાહ

ગયા વર્ષે ગુરુપુર્ણીમાના પર્વપ્રસંગે મેં એક લેખ લખ્યો હતો, એનું શીર્ષક હતું: ‘ગુરુપુર્ણીમા ગુરુની પુજા કરવા માટેનો દીવસ નથી; એ તો ગુરુની પરીક્ષા કરવા માટેનો દીવસ છે.’

આજે એ જ અનુસન્ધાનમાં આગળ વધવાનો ઈરાદો છે. ગુરુ એટલે સૌથી આદરપાત્ર વ્યક્તી. ગુરુ એટલે હૈયાના ઉમળકાપુર્વક ભક્તી કરવા યોગ્ય પાત્ર. આદર અને ભક્તી બન્ને અનલીમીટેડ કમ્પનીઓ જેવાં છે. કોઈક એક જ ફીક્સ દીવસે જ અને કોઈ એક જ ફીક્સ ટ્રેડીશન પ્રમાણે ભક્તી અને આદર વ્યક્ત કરી દેવાનાં ન હોય. ગુરુને જોઈને તેમના ગંધાતા પગમાં આળોટવા મંડી પડવું એ કાંઈ ગુરુભક્તી નથી. ગુરુને જોતાં જ આપણા ચહેરા પર કૃતજ્ઞતા છલકાય અને આંખો આદરભાવનો અભીષેક કરવા લાગે એ સાચી ગુરુભક્તી છે. બીજા લોકો ગુરુભક્તી કરે છે એટલે મારે પણ કરવી જોઈએ એમ સમજીને અથવા ગુરુજી સ્વયમ્ આગ્રહ કરે છે માટે હું તેમની સેવા–પુજા–ભક્તી કરું એમ નથી સોચવાનું. એમાં તો દમ્ભ, ભય, લાલચ, પ્રદર્શનવૃત્તી, ગુપ્ત અહંકાર ઘણું બધું પ્રવેશી જશે. શુદ્ધ ભક્તી અને સાચો આદર બહાર રહી જશે અને ગુરુભક્તીનાં ધતીંગોનો વીકૃત સેલાબ આવશે !

ગુરુની પરીક્ષા કરો 

ગુરુની ભક્તી માત્ર ગુરુપુર્ણીમાના એક જ દીવસ માટે કરીએ તો આપણે અધુરા–વામણા ગણાઈએ. ગુરુભક્તી તો સતત, નીરન્તર કરવાની હોય. આજનું પર્વ તો ગુરુની પરીક્ષા કરવાનું પર્વ છે. જે ગુરુની આપણે હવે પછી લાઈફટાઈમ સેવાભક્તી કરવા ઉત્સાહી–હરખપદુડા છીએ, તે ગુરુ આપણી સેવાભક્તી માટે સુપાત્ર છે કે નહીં; કાબીલ છે કે નહીં એ ચકાસવાનું પર્વ એટલે ગુરુપુર્ણીમા. ઘરકામ માટે એક નોકર રાખીએ તોય તેની ટેસ્ટ લઈએ છીએ. કોઈ બીમારીનો ઈલાજ કરવામાં ડૉક્ટર નીષ્ફળજાય તો તરત આપણે બીજા ડૉક્ટરની પાસે જઈને તેની ટ્રીટમેન્ટ લઈએ છીએ. સોનું ખરીદતી વખતે કોઈ શાણો માણસ જરાય બેદરકારી ન રાખે. હૉલમાર્કનો સીક્કો હોય તોય પોતે છેતરાઈ તો નથી રહ્યોને, એની ચકાસણી કરે છે. યસ, ગુરુપુર્ણીમા એટલે ગુરુની ભક્તી કરવાનું નહીં, તેમની કસોટી કરવાનું પર્વ ! હવે તમે આ સત્ય સમજીગયા હશો.

જો તમને કોઈ પાખંડી ગુરુ ભેટી ગયો હશે તો તે તમને બીવડાવશે, નરકનો ભય બતાવીને પોતાનાં નેત્રો લાલઘુમ કરીને કહેશે : ‘મુર્ખ ! તું ગુરુની પરીક્ષા કરવા નીકળ્યો છે ? તારી ઓકાત શી છે ? ગુરુની કસોટી કરવા જઈશ તો રૌરવ નરકમાંય તને જગ્યા નહીં મળે ! તું મહાપાપી પુરવાર થઈ જઈશ.’

મુની કે મુનીમ ?

આવી ધમકી કે ભય આપે તેવા ગુરુના નામ પર ચોકડી મુકી દેવાની. ગુરુનું કામ જ્ઞાન આપવાનું છે, ધમકી આપવાનું નથી. ગુરુનું કામ માર્ગ બતાવવાનું છે, ભય પમાડવાનું નથી. સાચો ગુરુ તો તે છે જે આપણને ભયમુક્ત કરે, નીર્ભય અને નીર્દંભ બનાવે. જે ગુરુ પોતાના નામે કે ગુરુના નામે ટ્રસ્ટો ચલાવીને બારે મહીના ફંડફાળા ઉઘરાવ્યા કરતો હોય તે તો મુની નથી; મુનીમ છે. ગુરુ તે નથી, જે ચપટીઓ વગાડીને ફાલતુ આજ્ઞાઓ કરતો હોય અને શીષ્ય તે નથી, જે ગુરુની વાહીયાત આજ્ઞાઓને માથે ચઢાવ્યા કરતો હોય. ફંડફાળા કરનારા અને ફાલતુ આજ્ઞાઓ કરનારા ગુરુથી સાવધ રહેવું જોઈએ. લાંબો–મોટો પલાંઠો લગાવીને ઉંચા આસને ગોઠવાઈ જાય અને પોતાની નવ અંગે પુજા કરાવે, કીમતી ભેટ સોગાદો સ્વીકારે, વધારે કીમતી ભેટ આપનાર ભક્તને વધારે વહાલ કરે અને મોં પર કડવું સત્ય ઉચ્ચારનારને આઘો રાખે તેવા ગુરુથી તો આપણે સ્વયમ્ જ આઘા રહેવું જોઈએ. એમાં જ આપણી સેફ્ટી છે.

ગુરુ દ્રોણથી નફરત

જ્યારે–જ્યારે ગુરુની વાત નીકળે છે ત્યારે–ત્યારે મને ગુરુ દ્રોણ યાદ આવે છે. ગુરુદ્રોણનું ચીત્ર જોઈનેય મારું તો લોહી ઉકળી ઉઠે છે. એકલવ્ય રાજકુમાર નહોતો એટલે તેને ધનુર્વીદ્યા શીખવાડવાની ના પાડનાર ગુરુ દ્રોણને પછીથી ખબર પડે છે કે આ એકલવ્ય તો મારા પ્રીય શીષ્ય અર્જુનના સામર્થ્યને ઓવરટેક કરી શકે તેવો સમર્થ છે, ત્યારે તેના જમણા હાથનો અંગુઠો ગુરુદક્ષીણા રુપે માગી લઈને તેની સાથે ઘોર અન્યાય અને અત્યાચાર કર્યો હતો. અર્જુન તેમને એટલા માટે પ્રીય હતો કે તે રાજકુમાર હોવા ઉપરાન્ત આજ્ઞાકારી અને નીશાનબાજ હતો. હોશીયાર અને સમર્થ શીષ્ય પ્રત્યે પક્ષપાત કરે તે સાચો ગુરુ નથી. નબળા અને ગરીબ શીષ્ય પ્રત્યે વહાલ વહાવે, સમભાવ રાખે તે સાચો ગુરુ હોઈ શકે છે.

કૌરવો–પાંડવોની વચ્ચે જુગાર ખેલાયો, દ્રૌપદીને દાવ પર મુકવામાં આવી અને દુ:શાસન દ્વારા દ્રૌપદીનું ચીરહરણ થયું એ સમગ્ર ઘટનાક્રમ વખતે ગુરુ દ્રોણ સભામાં ઉપસ્થીત હતા છતાં; તેમણે કોઈને રોક્યા–ટોક્યા નહીં. કાયરતાભર્યું મૌન સેવીને બેસી રહ્યા. આવા સ્વાર્થી અને કાયર ગુરુઓ હોય તોય શું અને ન હોય તોય શું?  મીંઢા અને લુચ્ચા, લાલચુ અને ડરપોક ગુરુથી દુર રહે તે સાચો ગુરુભક્ત છે.

ગુરુદ્રોણે એકલવ્યનો અંગુઠો દક્ષીણામાં માગી લઈને એકલવ્યને સામર્થ્યહીન કરી દીધો તથા દ્રૌપદીની લાજ લુંટાતી જોઈનેય પોતે મૌન રહ્યા આ બે બાબતો માટે તેમને કદી માફ ન કરી શકાય. આમેય શીષ્ય ભુલ કરે તો માફ કરી શકાય (કારણ કે તે અજ્ઞાની છે); કીન્તુ ગુરુ કોઈ ગુસ્તાખી કરે તો તેને માફ ન કરી શકાય(કારણકે તે તો જ્ઞાની છે, જાણકાર છે).

શીષ્ય ભોળાભાવે ગુરુ માટે ગીફ્ટ લાવે તો તેને માફ કરી દેવાય; પણ ગુરુએ તેને કહેવું જોઈએ કે હું આ બધું ત્યાગીને સંયમને માર્ગે ચાલી રહ્યો છું. તું મને કોઈ પણ ગીફ્ટ આપે તો તને દોષ (પાપ) લાગે. ભક્ત તરફથી મળતી ગીફ્ટ વખતે ભક્તને આવી ચેતવણી આપીને, કોઈ પણ સંજોગોમાં ગીફ્ટનો અસ્વીકાર કરનારા ગુરુઓ કેટલા ?

ગુરુઓ કાયર બનીને કેમ બેઠા છે ?

દ્રૌપદીના વસ્ત્રહરણ પ્રસંગે કૃપાચાર્ય, દ્રોણાચાર્ય જેવા ગુરુઓ કાયર બની રહ્યા હતા. આજે પણ હજારો ગૅન્ગ–રેપની ઘટનાઓ સામે હજારો ગુરુઓ કાયર બની બેઠા છે. ત્યાગી–સંયમી, કહેવાતા મહાત્માઓ વગેરેને માથે નોકરી–વ્યવસાયની કે ફૅમીલીની કોઈ જવાબદારીનું બર્ડન તો હોતું નથી ! એવા લોકો દુરાચારીઓને સજા કરાવવા કેમ મેદાનમાં ઉતરતા નથી ? શ્રેષ્ઠ ગોચરી અને છપ્પનભોગ આરોગનારા ગુરુઓ સરકાર સામે ભુખહડતાળ કરે, મરણાંત અનશન કરે તો અન્યાય–અત્યાચારના ટાંટીયા ઢીલા પડે જ.

ઉંચા આસને બેસીને ભક્તોને વાહીયાત ઉપદેશો આપવા,પોથી–વૈકુંઠનાં અવાસ્તવીક ખ્વાબો બતાવવાં, ફંડફાળા ઉઘરાવવા – આ બધાં કામ સહેલાં છે અને અર્થહીન પણ છે. જે ગુરુઓ આવાં કાર્યો કરતાં ફરે છે તે ગુરુઓ સ્વયમ્ નરકના અધીકારી બનશે એવી ખુલ્લી ચેતવણી આપણે અવશ્ય આપી શકીએ.

ચમત્કારો કરીને વહેમો ફેલાવવાનો કારોબાર કરતાં ગુરુઓથી વેગળા રહેવું એ અધ્યાત્મનો સાચો માર્ગ છે. આટલું નાનકડું સત્ય ગુરુપુર્ણીમાના પર્વપ્રસંગે પ્રત્યેક આત્માર્થીએ આત્મસાત્કરવું જોઈએ.

–રોહીત શાહ

મુમ્બઈના સાંધ્ય–દૈનીક ‘મીડ–ડે’ (12 જુલાઈ, 2013

વેલૅન્ટાઈન-ડે’

વેલૅન્ટાઈન-ડે’

ફરી વૅલેન્ટાઈન ડે આવી પહોંચ્યો :

ચાલો, ‘પ્રેમજાળ’માં ‘ફસાવા’ માટે કોણ તૈયાર છે ?

“અમેરીકામાં એક સ્થળે મારું પ્રવચન પુરું થયા પછી એક શ્રોતાએ મને પ્રશ્ન પુછ્યો, ‘ભારતમાં શાળાઓમાં અભ્યાસ કરતા વીદ્યાર્થી- ઓના વાલીઓની સૌથી મોટી ચીંતા કઈ હોય છે ?’ મારો ઉત્તર હતો, ‘પંદર-સોળ વર્ષની દેખાવડી છોકરીને સડકછાપ ટપોરીઓના સકંજામાં ફસાતી કેમ બચાવવી, તે સરેરાશ વાલીની સૌથી મોટી ચીંતા હોય છે !’ ફરી એક વાર ‘વેલૅન્ટાઈન-ડે’ આવી પહોંચ્યો છે. નીર્દોષ, માસુમ, મુગ્ધાવસ્થામાંથી પસાર થતી સગીર વયની છોકરીઓને ફસાવવા માટેનું મંગલ પર્વ ! ભારતીય સંસ્કૃતીના પુરસ્કર્તાઓ ઘાંટા પાડી પાડીને થાકી ગયા કે, ‘અશ્લીલ, બીભત્સ ડેઝની ઉજવણી બંધ કરો’ પરંતુ એમની વાત કોણ સાંભળે ?

નોંધ: આ લેખમાં હવે પછી જ્યાં જ્યાં ‘પ્રેમ’ શબ્દ પ્રયોજાયો છે ત્યાં ત્યાં એનો અર્થ ‘સેક્સ’ સમજવો અને કરવો.”

_____________________________________________________________________________

(લેખાંક – પહેલો)

ગયા અઠવાડીયે આધુનીક ‘પ્રેમ’ની પરીભાષા સમજાવતો અદ્ ભુત અને સૌ પ્રેમીઓની આંખ ખોલી નાંખે તેવો કીસ્સો પ્રકાશમાં આવ્યો. ‘પ્રેમ’નું મંગલ પર્વ નજીક છે ત્યારે આ કરુણ પ્રેમકહાણી પર નજર નાંખીને પછી ચર્ચા આગળ વધારીએ–

‘અઢાર વર્ષ પુર્વે જોધપુરની એક શાળામાં નવમા ધોરણમાં ભણતી છોકરી, એની સાથે અભ્યાસ કરતા એની જ ઉંમરના એક ટપોરીના પ્રેમમાં પડી. પ્રેમકહાણી આગળ ચાલી. છોકરી કૉલેજમાં દાખલ થઈ પછી પણ એ પ્રેમ સમ્બન્ધ ચાલુ રહ્યો. (ફરીથી નોંધી લો; જ્યાં ‘પ્રેમ’શબ્દ આવે ત્યાં ‘સેક્સ’ વાંચવું.) ત્યાર પછી છોકરી પુખ્ત વયની થઈ એટલે સુરતના એક બીઝનેસમેન સાથે એનાં લગ્ન થઈ ગયાં. લગ્ન પછી પણ પેલા ટપોરીએ આ યુવતીનો અને યુવતીએ ટપોરીનો સાથ ન છોડ્યો. સાચો ‘પ્રેમ’ હતો ને ! દરમ્યાનમાં, ટપોરીને જોધપુરમાં જ મહીને ત્રણ હજાર રુપીયાના પગારની વૉચમેનની નોકરી મળી ગયેલી. એનાં લગ્ન પણ થઈ ગયાં. એ દર મહીને બેફામ ખર્ચ કરતો એટલે પૈસા ખુટી પડતા. પૈસા ખુટે એટલે ટપોરી સુરત આંટો મારી જાય, પ્રીયતમાને મળે, પ્રેમ કરે અને દરેક ફેરે પાંચ હજાર રુપીયા ખીસામાં મુકી પાછો જોધપુર જતો રહે. બીઝનેસમેનની પત્ની બે મોબાઈલ ફોન રાખતી !એક પરથી પેલા ટપોરી સાથે સતત પ્રેમાલાપ અને એસએમએસની આપ-લે ચાલ્યા કરે. લાંબે ગાળે પતીને ખબર પડી એટલે એણે અનૈતીક સમ્બન્ધ તોડવા માટે પત્ની પર ભીંસ વધારી. ગયા અઠવાડીયે ટપોરી સુરત ઉઘરાણીએ નીકળ્યો ત્યારે લાચારીવશ યુવતીએ પાંચ હજાર રુપીયા આપવાની ના પાડી. (પ્રેમ કરવાની ના નહીં પાડી હોય એવું મારું માનવું છે.) ટપોરીને પ્રેમ મેળવવા કરતાં વધુ રસ પાંચ હજાર રુપીયા મેળવવામાં હતો. પૈસા નહીં મળ્યા એટલે ટપોરીએ પોતાના હાથે પોતાની ‘વૅલેન્ટાઈન’નું ક્રુરતાપુર્વક ખુન કરી નાંખ્યું ! બાહોશ પોલીસ અધીકારીઓ સદ્ ગત યુવતીના મોબાઈલ ફોન પર નોંધાયેલા પ્રેમસંદેશાઓને આધારે જોધપુર પેલા ટપોરી સુધી પહોંચી ગઈ અને તેને પકડીને જેલમાં ધકેલી દીધો.’

જે પ્રેમીજનો ‘વૅલેન્ટાઈન ડે’ના મંગલ પર્વે આ પ્રેમકહાણીનું પારાયણ કરશે તેઓ પોતાને સડકછાપ ટપોરીઓથી બચાવી શકશે અને અપમૃત્યુથી બચી શકશે.

ઉપરોક્ત પ્રેમકહાણીનું થોડુંક વીશ્લેષણ કરી લઈએ ? નવમા ધોરણમાં ભણતી અને એક માસુમ–અબુધ છોકરી ચૌદમા વર્ષે પોતાને માટે પ્રીયતમ પસંદ કરે છે ! છોકરાને પરખવાની અને એના ગુણદોષ તપાસવાની એ કન્યાની ક્ષમતા કેટલી ? પણ ભાઈ, એ તો ‘લવ એટ ફર્સ્ટ સાઈટ’ હતો, પ્રથમ દૃષ્ટીએ થયેલો પ્રેમ હતો, એને કંઈ થોડો અવગણાય ? બીચારી ભોળી યુવતી, લગ્ન પછી પણ જુના પ્રેમીને તન, મન અને ધન (રુ. 5000/- અંકે પાંચ હજાર પુરા પ્રત્યેક ફેરાના !) અર્પણ કરતી રહી. જ્યારે પતીના દબાણથી લાચાર બનીને એણે પાંચ હજાર રુપીયા આપવાનો ઈન્કાર કર્યો તો પેલા આધુનીક મજનુ એના બે વર્ષના બાળકની સામે જ એનું ખુન કરીને ભાગી ગયો.

બીજી એક વાત, એ આધુનીક યુવતી ‘ગૃહીણી’ હોવા છતાં; બબ્બે મોબાઈલ ફોન રાખતી હતી ! પતીની વીનંતી, કાકલુદી, સુચના બધું અવગણીને એણે સ્વચ્છંદ રીતે વર્તવાનું ચાલુ રાખ્યું હશે ને ? ટપોરીમાં મુકેલા વીશ્વાસનો ભંગ થયો તેથી અંતીમ પળોમાં એને કેટલી છટપટાહટ થઈ હશે, કેટલો પશ્વાત્તાપ થયો હશે ? ભારતની અદાલત હવે બે ત્રણ દાયકા સુધી કેસ ચલાવીને ટપોરીને યોગ્ય સજા ફટકારે એવી અપેક્ષા રાખીએ.

મને નીયમીત રીતે કેટલાક વાલીઓ તરફ્થી પૃચ્છા થતી રહે છે; ‘અમારી દસમા ધોરણમાં ભણતી પુત્રી ગુમરાહ થવા માંડી છે, શું કરીએ ? અમારી નવમા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતી પુત્રી આખો દીવસ મોબાઈલ ફોનને વળગેલી રહે છે. અમે એ મોબાઈલ-ફોન ચૅક કરી શકીએ ? અમારી અઢાર વર્ષની પુત્રી પાંચ-સાત ખરાબ છોકરા-છોકરીઓની સંગતમાં ફસાઈ ગઈ છે. એના જ ક્લાસમાં અભ્યાસ કરતી એક છોકરીએ મને ફોન કરીને જણાવ્યું, ‘અંકલ, તમારી દીકરી અત્યારે ફલાણા સરનામે એના મીત્રો સાથે ગ્રુપસેક્સ માણી રહી છે. એનું દ્વીચક્રી વાહન ત્યાં જ પડેલું તમને દેખાશે. એને બચાવી શકાય તો બચાવી લો, જો કે હવે ખુબ મોડું થઈ ગયું છે.’ ફોન પત્યો કે તરત ધંધો પડતો મુકીને હું પેલા સરનામે દોડીને પહોંચ્યો તો બાતમી સાચી નીકળી. હું છોકરીને મારપીટ કરીને ઘરે તો લઈ આવ્યો; પરંતુ હવે શું કરવું ? હું ક્યાં સુધી એનો ચોકી પહેરો કરીશ ?’

આ તમામ પ્રશ્નોના ઉત્તર આપણે ખોળવા પડશે. એકવીસમી સદીનો યક્ષ પ્રશ્ન આ છે, ‘ચૌદ–પંદર વર્ષની દેખાવડી છોકરીને શીકારીઓની પ્રેમજાળમાં ફસાતી કેમ રોકવી ? એક વાત ચોક્કસ છે, જેમણે પોતાનાં સંતાનોને ગળથુથીમાં જ સારા સંસ્કાર આપ્યા છે એમને માટે ચીન્તાનું કોઈ કારણ નથી. સંસ્કારી છોકરીઓ તો જંગલી વરુઓને એમની ભુખી–પ્યાસી નજર પરથી જ પારખી લે છે. અને એમનાથી દુર ભાગે છે. એટલે જેઓ કુટુમ્બમાંથી પાયાના સંસ્કાર મેળવીને આવેલા છે એમને માટે કોઈ પ્રશ્ન નથી. આવાં સંતાનોનાં માતા-પીતા પણ નીશ્ચીન્ત રીતે સંતાનો પર વીશ્વાસ મુકે છે અને એમણે કદી નીરાશ થવું પડતું નથી.

જે બદચલન યુવતીઓ સ્વભાવગત રીતે રોજેરોજ પુરુષો બદલવા ટેવાયેલી હોય એમને માટે કોઈ પ્રશ્ન હોતો નથી. (એમને મળવાનું થાય ત્યારે પુરુષે પોતાની લાજ બચાવવાની રહે !) સમાજના સદ્ નસીબે આવી યુવતીઓની સંખ્યા નહીંવત્ હોય છે. જે યુવતીઓ પુખ્તવયે, વીસ-બાવીસની ઉંમર વીતાવ્યા પછી જાણી-સમજીને ટપોરીઓથી છેતરાય છે કે એમની પ્રેમજાળમાં ફસાય છે એમને પણ આપણે હાલપુરતું આપણી ચર્ચામાંથી બાદ રાખીએ છીએ.

સૌથી મહત્ત્વનો પ્રશ્ન એ છોકરા–છોકરીઓનો છે, જેઓ મુગ્ધાવસ્થામાં ચૌદ, પંદર કે સોળ વર્ષની ઉંમરે સામા પાત્રની પ્રેમજાળમાં ફસાઈને બરબાદ થાય છે, બ્લેકમેઈલ થાય છે અને જાન ગુમાવે છે. જ્યારે તરુણાવસ્થામાંથી પસાર થતી કોઈ તરુણી આત્મહત્યા કરે ત્યારે એને એની જ ઉંમરના બૉયફ્રેન્ડ દ્વારા છેતરવામાં આવી હોવાની સંભાવના વીશેષ હોય છે. બૉયફ્રેન્ડના દુરાગ્રહને વશ થઈ પ્રેમનો આનંદ લુંટ્યો, હવે પરીણામ નજર સામે દેખાઈ રહ્યું છે. બૉયફ્રેન્ડ તો સમાચાર સાંભળીને જાન બચાવવા ભાગી છુટ્યો. હવે શું કરવાનું ? કરી લો, આત્મહત્યા ! બૉયફ્રેન્ડને તો વૅલેન્ટાઈન ડે આવશે એટલે બીજો, ત્રીજો કે ચોથો શીકાર મળી જ રહેવાનો છે !

એમ.એડ્.નો મારો એક તેજસ્વી વીદ્યાર્થી સુરત શહેરની કહેવાતી શ્રેષ્ઠ શાળામાં માધ્યમીક વીભાગમાં વીજ્ઞાન ભણાવે છે. એણે મને ચોંકાવનારી માહીતી આપતા કહ્યું, ‘સર, મારા ક્લાસમાં બારમા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતો દુર્જન (ઓળખ છુપાવવા નામ બદલ્યું છે) રોજ કારમાં બેસીને સ્કુલે આવે છે. એના પીતાજી ટૅક્સટાઈલના બીઝનેસમાં મોટા ઉદ્યોગપતી છે. દુર્જને એક દીવસ રીસેસમાં પોતાના ક્લાસના છોકરાને કહ્યું, ‘મેં આજ સુધીમાં સાત છોકરીઓને ભોગવી છે, હજુ ઘણી બધી લાઈનમાં ઉભી છે !’ મેં ક્લાસ પાસેથી પસાર થતી વખતે કાનોકાન આ વાત સાંભળી. છોકરાને બોલાવી થોડીક સલાહ આપી છે; પણ કોઈ ફેર પડે તેમ લાગતું નથી. લાઈનમાં ઉભેલી છોકરીઓના ભાગ્ય ખુલી જશે ! આવા કીસ્સા એકલ-દોકલ બને છે એવું માનવાની ભુલ કરવા જેવી નથી.

માતા-પીતા નવમા-દસમા ધોરણમાં અભ્યાસ કરતાં સંતાનોના મોબાઈલ ફોન ચૅક કરી શકે કે નહીં ? મારો જવાબ છે, ‘બેશક,’ એમણે સમયાંતરે સંતાનોને વીશ્વાસમાં લઈને એમના મોબાઈલ ફોન ચૅક કરવા જ જોઈએ.’ મેં જ્યારે એક વાલીમંડળની સભામાં આ વીચાર વ્યક્ત કર્યો ત્યારે આધુનીક મોંઘાં વસ્ત્રોમાં સજ્જ એક યુવાન વાલીએ મને ગંભીરતાથી પડકાર્યો, ‘તમે કઈ સદીમાં જીવો છો ? મારી દીકરીનો મોબાઈલ ફોન હું કેવી રીતે ચૅક કરી શકું ? કોઈ પણ પીતાને એવો અધીકાર કેવી રીતે મળે ?’

ત્યાર પછી મેં એમને મારું દૃષ્ટીબીંદુ વીસ્તારથી સમજાવ્યું અને અંતે એ પણ પુછી લીધું, ‘તમે તમારાં પંદર વર્ષના સંતાનને મોબાઈલ ફોન શા માટે અપાવો છો તે મને સમજાવશો ?’ તરુણાવસ્થામાં સ્માર્ટ છોકરા–છોકરીઓને ગુમરાહ થવામાં, ખોટે માર્ગે જવામાં, સૌથી વધુ મદદરુપ થનારાં બે સાધનો છે, દ્વીચક્રી વાહન અને મોબાઈલ ફોન. જો શીસ્ત અને સંયમ સાથે બન્નેનો ઉપયોગ થાય તો તરુણો માટે એ બન્ને સાધનો આશીર્વાદરુપ, નહીં તો મોતનો પયગામ !

(ક્રમશ:)

–શશીકાંત શાહ

‘ગુજરાતમીત્ર’, દૈનીક, સુરત

સૌથી વધુ છેતરામણા શબ્દો : આશીર્વાદ અને શુભેચ્છા

સૌથી વધુ છેતરામણા શબ્દો : આશીર્વાદ અને શુભેચ્છા

–રોહીત શાહ

ગુજરાતી ડીક્શનરીમાં ‘આશીર્વાદ’ અને ‘શુભેચ્છા’ આ બે શબ્દો ખુબ–ખુબ છેતરામણા છે. આશીર્વાદ હોય કે શુભેચ્છા – આપનાર કશું પામતો નથી અને લેનારને કંઈ મળતું નથી, તોય બન્ને પક્ષે સન્તોષ અને આનન્દ છવાઈ જાય છે.

લગ્નની મોસમ હોય કે નુતન વર્ષની આબોહવા હોય, ત્યારે ચારે તરફ આશીર્વાદો અને શુભેચ્છાઓની ભરતી આવેલી દેખાય છે. કોઈનો બર્થ–ડે છે તો આપો શુભેચ્છા ! કોઈની એક્ઝામ છે તો ઠાલવી દો આશીર્વાદ ! કોઈ લાંબો પ્રવાસ કરવા જાય છે તો પાઠવો તેને શુભેચ્છાઓ ! કોઈ પોતાનો નવો વ્યવસાય કે નવી જ જૉબનો પ્રારમ્ભ કરી રહ્યું છે તો વહાવી દો તેના તરફ આશીર્વાદની ગંગા !

આશીર્વાદ મારે મન લૉલીપોપ જેવા છે અને શુભેચ્છાઓને હું ક્રૉસ્ડ ચેક જેવી સમજું છું. લૉલીપોપ ચગળ્યા કરો ત્યાં સુધી બધું ગળચટ્ટું ને મીઠુંમીઠું લાગે. તમને એમ લાગે કે હવે કંઈક વધારે સારું રીઝલ્ટ મળશે, મારું પેટ ભરાઈ જશે, સ્વાદીષ્ટ વાનગીથી મારી ભુખ તૃપ્ત થઈ જશે. પણ ત્યાં જ લૉલીપૉપ પુરી થઈ જાય. તમારી ભ્રાંતીનો ભુક્કો થઈ જાય. તમે હતા ત્યાં જ ઉભેલા હો અને હતા તેવા જ હો !

શુભેચ્છાઓ રુપી ચેક આપણને મળે એટલામાત્રથી જ કાંઈ આપણી પાસે રકમ આવી જતી નથી. એ માટે સૌ પ્રથમ તો આપણી પાસે બેન્ક એકાઉન્ટ (પાત્રતા) હોવું જોઈએ. પછી આપણને મળેલો ચેક સ્લીપબુકમાં વીગતો ભરીને નીયત સમયમાં બૅન્કમાં જમા કરાવવો પડે (પુરુષાર્થ). પાત્રતા ન હોય અને પુરુષાર્થ કરવાની દાનત ન હોય તો હજારો આશીર્વાદો અને લાખો શુભેચ્છો મળે તોય આપણું કશું કલ્યાણ ન થાય.

અગાઉ કહ્યું તેમ આ બન્ને શબ્દો છેતરામણા છે. આપનારે કશુંય ખોવું પડતું નથી, મેળવારે કશું ભેગું કરવું કે ઉંચકવું પડતું નથી. કશું જ આપ્યા–લીધા વગર સઘળું  આપ્યા–લીધાનો આનન્દ અને સન્તોષ બન્ને પક્ષે જોવા મળે છે.

તમે વીચાર કરો, માત્ર આશીર્વાદથી જ સુખ મળી જતું હોત અને આશીર્વાદથી જ જીવનનો માર્ગ સરળ થઈ જતો હોત તો આજે એકેય દમ્પતી દુ:ખી હોત ખરું ? આજે એકેય સન્તાનને કશી સમસ્યા હોત ખરી ? દરેક લગ્નપ્રસંગે વરકન્યાને વડીલો કેટલા બધા આશીર્વાદથી તરબોળ કરે છે ! જે યુવતીને ‘અખંડ સૌભાગ્યવતી’ના આશીર્વાદ મળ્યા હોય તે જ યુવતીનો પતી હનીમુન વખતે એક્સીડન્ટમાં મૃત્યુ પામે છે, એવું કેમ ? ‘પુત્રવતી ભવ’ના આશીર્વાદ પામેલી યુવતી લાઈફટાઈમ સન્તાન વગરની કેમ રહે છે ? કદાચ તેને સન્તાન થાય તો તે જ સન્તાન તેના માટે સન્તાપ કેમ બની રહે છે ? શું આવા સન્તાપ આપનારાં સન્તાનો માટે તેને ‘પુત્રવતી ભવ’ના આશીર્વાદ આપવામાં આવે છે ? દરેક બર્થ–ડે વખતે, દરેક એક્ઝામ વખતે પેરન્ટ્સ અને વડીલોના આશીર્વાદ મળ્યા પછીય કેમ ધાર્યું સુખદ રીઝલ્ટ નથી મળતું ?

નુતન વર્ષ આવે એટલે જાતજાતની શુભેચ્છાઓ મળે છે. રંગીન અને સુગંધીત–સુશોભીત મોંઘેરા કાર્ડ્ઝ દ્વારા શુભેચ્છાઓને બદલે હવે તે ઈ–મેલ દ્વારા પાઠવવામાં આવે છે. રુબરુ શુભેચ્છાઓનો વાડકી–વ્યવહાર થાય છે. ‘નવું વર્ષ તમને સુખ–સમૃદ્ધી, યશ અને સફળતા આપનારું નીવડે’ એવી હજારો શુભેચ્છાઓ મળ્યા પછીય આપણી લાઈફમાં લેશમાત્ર ફરક પડે છે ખરો ? આપણા સન્તાનો માટે લાઈફ–પાર્ટનરની જરુર છે અને યોગ્ય પાત્ર નથી મળતું. આપણને ઘુંટણનો દુખાવો છે અને પગમાં વાઢીયા પડ્યા છે. હજારો ઉપચારો બેકાર પુરવાર થાય છે. શુભેચ્છાઓ આપવામાં અને મેળવવામાં આપણે ખુબ ઉદાર રહીએ છીએ; છતાં એનો કોઈ નક્કર પ્રભાવ આપણી લાઈફમાં કેમ દેખાતો નથી ?

પછી અન્તે તો મન મનાવવાની વાત કરીએ છીએ. નસીબની વાત કરીને, કર્મફળની વાત કરીને, ગ્રહદશાનું બહાનું કાઢીને આપણે કૉમ્પ્રોમાઈઝ કરી લઈએ છીએ. જો આ બધી બાબતો જ મહત્ત્વની હોય તો પછી શા માટે શુભેચ્છાઓ અને આશીર્વાદની ફૉર્માલીટીઝ પાછળ સમય અને સમ્પત્તીને આપણે વેડફતા રહીએ છીએ ?

એક સાવ સાચી ઘટનાની તમને વાત કરવી છે. એક બહુ સજ્જન જ્યોતીષી હતા. તેઓ ગોરપદુંય સંભાળે. વીધી–વીધાન અને ક્રીયાકાંડ–કર્મકાંડ બધું જાણે. જ્યોતીષશાસ્ત્રનોય ઉંડો અભ્યાસ. સૌને શુભ મુહુર્તો કાઢી આપે. હવે તેમની જ દીકરીના લગ્ન કરવાનાં હતાં. મુરતીયો પસંદ થઈ ગયો હતો. શુભ મુહુર્તો ગોઠવાઈ ગયાં હતાં. રંગેચંગે લગ્ન થયાં. આશીર્વાદો અને શુભેચ્છાઓ ભરપુર વરસ્યાં; પરન્તુ બન્યું એવું કે જ્યોતીષીની દીકરી માત્ર બે–અઢી વર્ષે જ વીધવા થઈ.

આજે તો તે જ્યોતીષી હવે રહ્યા નથી; પણ તેમની વીધવા દીકરી તેના સન્તાન સાથે આજેય જીવી રહી છે. શુભ મુહુર્ત અને આશીર્વાદ–શુભેચ્છાઓ જો ખરેખર ફળતાં હોય તો તે દીકરીને એવું ભરપુર સુખ મળ્યું હોત કે આપણને સૌને તેની ઈર્ષ્યા ઉપજી હોત. એને બદલે તેના પ્રત્યે કરુણા જાગે એવી તેની કરુણ દશા કેમ થઈ ? આવાં નક્કર પરીણામ જોયા પછી પણ આપણે ખોટી ફૉર્માલીટીઝ પાછળ કેમ લાંબા થયા કરીએ છીએ ?

સંસારનો કોઈ ડાહ્યો માણસ પોતાનો રસ્તો ખોટો જ છે એ જાણ્યા પછી આગળ ને આગળ ચાલ્યા કરે ખરો?

તમે કદાચ માર્ક કર્યું જ હશે કે કોઈ વીદ્યાર્થીને મહત્ત્વની એક્ઝામ આવી રહી હોય ત્યારે સ્વજનો–મીત્રો એને શુભેચ્છાઓ પાઠવવા ઉમટી પડે છે. કાં તો ફોન કરશે, કાં તો ઈ–મેલ કરશે. અરે યાર, જરાક તો વીચાર કરો : તેને એક્ઝામ આપવા જવાનું છે, તેણે તૈયારીઓ કરવાની છે. આવા તબક્કે જો આપણે તેને ડીસ્ટર્બ કરીએ તો આશીર્વાદ પોતે જ અભીશાપ બની જાય ! શુભેચ્છાઓ બદદુવાઓ બની જાય. તેને નીરાંતે તૈયારી કરવા દો. એકાગ્રતા અને ચોકસાઈથી તેને ભણવા દો. સારું રીઝલ્ટ આવે પછી અભીનન્દન આપવા જરુર જજો, પણ શુભેચ્છાઓને બહાને તેને અભ્યાસમાં ડીસ્ટર્બ કરવા ન જશો.

શુકન–અપશુકન, શુભ–અશુભ મુહુર્તો, સારાં–ખરાબ ચોઘડીયાં, શુભ–અશુભ દીવસો, આશીર્વાદ, શુભેચ્છા, અભીશાપ, બદદુવા, મુઠ મારવી, મેલી વીદ્યા કરવી, મન્ત્રતન્ત્રથી સીદ્ધીઓ મેળવી લેવી, કોઈ એક ખાસ દીવસે ખાસ દેવ–દેવીની પત્તર ઠોકવી – આ બધું કરવાથી કાંઈ જ વળતું નથી. બધું સાવ હમ્બગ છે. વાસ્તુશાસ્ત્રની વાહીયાત વાતો પાછળ ઘણા લોકો ખુવાર થઈ ચુક્યા છે. તે ભોટ–ડફોળ લોકોને એટલુંય ભાન નથી પડતું કે રસોડાનો દરવાજો જુદી દીશામાં કરવાથી રસોઈ સ્વાદીષ્ટ બનતી નથી. સંડાસ–બાથરુમની દીશા મહત્ત્વની નથી; કબજીયાત ન હોવી મહત્ત્વની છે. ફ્રીજ હોય એટલું ઈનફ છે; પછી એ ઘરના કયા ખુણામાં મુકેલું છે એની મહત્તા નથી. આપણી અનુકુળતા જ જોવાની હોય. વહેમ અને અન્ધશ્રદ્ધા તો અનલીમીટેડ કંપનીઓ છે. એના રવાડે ચડ્યા તો ફેંકાયા જ સમજો ! જે છે તેનો સન્તોષ માનો અને વધારે સુખ માટે પ્રામાણીક પુરુષાર્થ કરતા રહો. ફળ ન મળે તોય નીરાશ ન થાઓ. ગ્રહોનું તમે શું બગાડ્યું છે કે એ તમને નડવા આવે ? તમને નડવાથી ગ્રહોને વળી શો ફાયદો ? સ્વસ્થ–તટસ્થ રહો અને જે સંજોગો સહજ મળ્યા હોય એનો સ્વીકાર કરો. સુખી થશો જ.

 –રોહીત શાહ

દુનીયા ઝુકતી હૈ, ઝુકાનેવાલા ચાહીયે

દુનીયા ઝુકતી હૈ, ઝુકાનેવાલા ચાહીયે

–નવીન બેન્કર

અધ્યાત્મ અને અગમનીગમની વાતોમાં મારા જેવા સામાન્ય માણસને કશી સમજ પડતી નથી હોતી. થોડાક સંસ્કૃત શ્લોકો, સુભાષીતો અને ચોક્કસ શબ્દો વાપરવાની કળામાં નીષ્ણાત કેટલાક ચલતાપુર્જાઓ અને બાજીગરો–એક્ટરો, ભોળા ધાર્મીક અન્ધશ્રદ્ધાળુઓને આંજી દઈ શકે છે. બાબાઓને અવતારી પુરુષો તરીકે ઠઠાડી દઈને એમના મન્દીરો બાંધી દે છે. શરુઆતમાં ભાડાની દુકાનોમાં–હાટડીઓમાં ફોટા મુકીને પુજા–આરતી શરુ કરે, પછી પૈસા ભેગા થાય એટલે દાન માટેની ટહેલ નાંખીને ફંડ એકઠાં કરે. અને પછી તો બસ… દાનપેટીઓમાં આવતા ડૉલરોની નોટો જ ગણવાની હોય તેમને ! કોઈને કલ્કીનો અવતાર બતાવવાનો તો કોઈને સાંઈબાબાનો અવતાર… આવા તો ઘણા તુત ચાલે છે હીન્દુઓની આસ્થાને રોકડી કરી લેવાના.

હમણાં એક નવું તુત જાણવામાં આવ્યું.

ઈન્ડીયામાં બે નંબરના ઢગલેઢગલાં નાણાં ભેગા કરનાર બાબાઓ, પરદેશમાં સ્થાયી થયેલા કોઈ જાણીતા માણસને અનુયાયી બનાવી દે. તેમને પરદેશમાં મન્દીર ઉભું કરવા નાણાં પણ હવાલા મારફતે પહોંચાડે. પેલો બાજીગર એ બાબાને કોઈ પ્રભુનો અવતાર ઠઠાડી દઈને એના ફોટાઓ સાથે મન્દીર ઉભું કરી દે. આ બાબા ફલાણા દેવતા કે દેવીના અવતાર છે અને મનોકામના પુર્ણ કરે છે એવી વાતો ફેલાવે. સ્થાનીક છાપાંઓમાં પૈસા ખર્ચીને અહેવાલો છપાવે, રેડીયોવાળાને પણ બોલાવે, પેમ્ફ્લેટો છપાવે અને ગ્રોસરી સ્ટોર્સ પર ચીપકાવે. આરતી–પુજા તો ખરી જ. પ્રસાદ અને મહાપ્રસાદો પણ ખરા. સ્થાનીક હૉટલોવાળા ભાવીકભક્તો આશીર્વાદ મેળવવા, આ બની બેઠેલા પ્રભુઓને ભોગ માટે ફ્રી પ્રસાદ પણ ધરે. લોકોને આકર્ષવા માટે ફ્રી મેડીટેશન, ફ્રી યોગાના ક્લાસો ચલાવે (અફ કોર્સ, સ્વૈચ્છીક દાન અચુક સ્વીકાર્ય હોય જ). અને… આપણી ભોળી, ધર્મભીરુ બહેનો (ભાઈઓ નહીં !) કશું મફતમાં તો લે જ નહીં ! એટલે દાનપેટીઓમાં દક્ષીણા મુકે જ. બસ… નોટો છાપવાનું મશીન ચાલુ – ટેક્સ ફ્રી. કોર્પોરેશન બનાવ્યું હોય અને ટેક્સ–ફ્રી સગવડ મળી હોય. પછી તો ચેક કે ક્રેડીટ કાર્ડથી જેટલાં નાણાં આવે એનો જ હીસાબ રાખવાનો અને ખર્ચા વધારે બતાવી દેવાના. રોકડેકા સબ માલ હડપ કરનેકા !

પેપર પર તો આવા ગુરુની કોઈ આવક હોય નહીં; એટલે અમેરીકન સરકારનું વેલફેર, SSI, મેડીકૅર, મેડીકેઈડ, ફુડ કુપનો તો મળે જ. અને.. સફેદ દાઢી વધારી, લુંગી–ઝભ્ભો પહેરીને, ભક્તાણીઓને માથે હાથ મુકીને આશીર્વાદો આપ્યા કરવાના. ભોગમાં મળેલો પ્રસાદ, પ્રભુને ચઢાવેલાં કેળાં, મેવા–મીઠાઈઓનાં પેકેટો આરોગવાનાં અને મન્દીરના ખર્ચે જ એરકન્ડીશનર, પંખાઓનો ઉપયોગ કરવાનો. આવેલાં નાણાંમાંથી એર–ઈન્ડીયાની ટ્રીપો પણ મરાય. ખર્ચા ‘ધર્મસ્થાપનાય’ ઉધારી દેવાય. હા ! તમારે તમારું જે ઓફીશીયલ નામ હોય એ માત્ર વેલફેર અને મેડીકૅર – મેડીકેઈડ માટે જ રાખવાનું. બાકી કોઈ ‘પ્રભુ’ કે ‘દેવતા’ કે કંઈક ધર્મ જેવો આભાસ ઉભો થાય એવું જ નામ ચલણમાં મુકવાનું. કેસ–બેસ થાય કે ઉઠમણું કરવાનો વખત આવે તો લોકો ભલે ને પેલા ‘પ્રભુ’ને શોધતા !!! આ  બાબતમાં આપણા ‘દેશીઓ’ને શીખવવાનું ન હોય. બીઝનેસકાર્ડ પર ડાહ્યાભાઈ ‘ડેની’; કાન્તાબહેન ‘કેલી’; મણીલાલ ‘માઈક’ અને રસીકલાલ ‘રોબર્ટ’ લખતા આપણાં બંધુઓને આપણે રોજબરોજ મળતા જ હોઈએ છીએ ને !

ઈન્ડીયાથી આવતી વખતે કમ્પ્યુટરનું જ્ઞાન અને થોડુંક સંસ્કૃતનું કામચલાઉ જ્ઞાન મેળવીને આવવું જોઈએ. પ્રવચનોમાં લોકોને આંજી દઈ શકાય એટલા ધર્મગ્રંથોનાં ઉદાહરણો, ટુચકાઓ, સંસ્કૃતના શ્લોકો અને થોડી હાજરજવાબી, આટલી મુડી બસ છે ! પુષ્ટીમાર્ગીય વલ્લભકુળનાં બાળકો, સ્વામીનારાયણ સંપ્રદાયના વીદ્વાન સન્તો કે નાણાવટી ગુરુવર્ય જેવા ખરેખરા વીદ્વાનોથી દુર રહેવું. તેઓની સાથે વાદવીવાદ કે ચર્ચામાં ન ઉતરવું. નહીંતર પોલ ખુલ્લી પડી જાય !!!

આંખ અને કાન ખુલ્લાં રાખીને, તમારી આજુબાજુના વાતાવરણમાં ઘુમશો તો આવા બાજીગરો મળી જશે. એમને ઓળખવા હોય તો એમને પ્રશ્નો પુછજો. મોટેભાગે તમારા પ્રશ્નોના સંતોષકારક ઉત્તરો તેમની પાસે નહીં હોય. એક જ જવાબ તમને મળશે કે– ‘આ તો શ્રદ્ધાની વાત છે. તમને શ્રદ્ધા ન હોય તો કશો જ અર્થ નથી. અને.. એ તો પ્રભુની તમારા પર કૃપા થાય તો જ તમને શ્રદ્ધાનું વરદાન મળે. બાકી, તમારી જાતને રૅશનાલીસ્ટમાં ખપાવીને ઉંચા કોલર રાખીને ઘુમ્યા કરો, ભાઈ ! મારી પર ગુરુજીની કૃપાદૃષ્ટી થઈ એટલે મને આ જ્ઞાન થયું.’

દુનીયા ઝુકતી હૈ, ઝુકાનેવાલા ચાહીએ…

શ્રીરામ… શ્રીરામ…. સબકુછ સીખા હમને, ના સીખી હોશીયારી…સચ હૈ દુનીયાવાલોં કી હમ હૈ અનાડી….

–નવીન બેન્કર

અહો પુષ્પ પુષ્પે પ્રગટ પ્રેમલિપિ- ઉમાશંકર જોશી

અહો પુષ્પ પુષ્પે પ્રગટ પ્રેમલિપિ- ઉમાશંકર જોશી

પ્રકૃતિના કણકણમાં પ્રેમ છે. આ વાતને કવિએ કેટલા સુંદર અને અસરકારક શબ્દોમાં રજૂ કરી છે. ગીત માણ્યા પછી પ્રકૃતિના ખોળે ખોવાઇ ગયા ન રહીયે. કવિ -...

મર્યાદાને કરો નજરઅંદાજ…. લેખક- શ્રી પ્રફુલ શાહ

મર્યાદાને કરો નજરઅંદાજ…. લેખક- શ્રી પ્રફુલ શાહ

“ભગવાન જ્યારે એક દ્વાર બંધ કરે છે ત્યારે બે દ્વાર ખોલી આપે છે. પરંતુ લોકો બધો વખત બંધ દ્વારને જ જોયા કરે છે એટલે બીજાં દ્વાર એમને દેખાતાં નથી.”- 

–હેલન કેલર( અંધ, મુક અને બધીર જગવિખ્યાત પ્રતિભા )

એક પ્રજ્ઞા ચક્ષુ યુવાન પ્રતિભા આશિષ ગોયલનાં ઓજસ ….

અસાધ્ય બીમારીને લીધે દૃષ્ટિ ખોઈ બેસનારા યુવાન આશિષ ગોયલની સિદ્ધિથી ભલભલાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ

ક્યારેક સફળતાથી વધુ મહત્ત્વની હોય છે એ પામવા માટેની સફર એ સફરમાં આવતી અણધારી આફતો અને એમાંથી હેમખેમ, હસતાં-રમતાં આગળ વધવાની જીદ એક વ્યક્તિને મુઠ્ઠી ઊંચરો બનાવી દે છે. પાછો આ સંઘર્ષ જરાય હોબાળા વગર એટલો સહજપણે થાય કે અત્યંત વિકટ હોવા છતાં જાણે ચપટી વગાડવા જેટલો સરળ લાગે. હોય નહિ છતાં સરળ લાગે. આ વાતો કરવા પાછળ છે આજની વ્યક્તિની વાત.

નામ આશિષ અશોક ગોયલ. હાલ લંડનમાં રહેતો આ મુંબઈના પરા મલાડનો યુવાન જે. પી. મોર્ગનનો પહેલો પ્રજ્ઞાચક્ષુ ટ્રેડર બન્યો. કદાચ વિશ્ર્વની કોઈ પણ બૅન્કનો એ પહેલો પ્રજ્ઞાચક્ષુ બૅન્કર હોય તો પણ નવાઈ નહિ. હાલ આ હિંમતબાજ જે. પી. મોર્ગનની ચીફ ઈન્વેસ્ટમેન્ટ ઓફિસમાં પોર્ટફોલિયો મેનેજરની કામગીરી બજાવે છે.

આશિષની સફળતાની ગાથા એકદમ હટકે છે. એકદમ અસાધારણ. એના માટે અગાઉ કંડારાયેલી તૈયાર કેડી નહોતી. પરંપરાગત સંઘર્ષથી પણ ખૂબ ઉપર ઊઠવાનું હતું. નાની-નાની આફત-અગવડ માટે જાતની દયા ખાનારાઓ અને ઈશ્ર્વરને દોષિત માનનારાઓ માટે આ યુવાન એક નવું દૃષ્ટાંત બની ગયો છે. એની સફળતા અને સ્વસ્થતાએ સંઘર્ષના ગાભા કાઢી નાખ્યા છે.

મલાડ ઈસ્ટની ઓફિસમાં આશિષના પપ્પા અશોક ગોયલ અને મલાડ ઈસ્ટના ઘરમાં મમ્મી જ્યોતિ ગોયલ પાસેથી આ પનોતા પુત્રની ઘણી માહિતી મળી. બન્નેને ગર્વ છે પોતાના લાડકા પર, એની સિદ્ધિ પર. આશિષ પોતાના ઈ-મેઈલ ચેક કરવા, રિસર્ચ રિપોર્ટ્સ વાંચવા કે પ્રેઝન્ટેશન જોવા માટે સ્ક્રીન-રીડિંગ સોફટવેરનો ઉપયોગ કરે છે, પરંતુ જ્યારે ગ્રાફ જોવાનું મુશ્કેલ બને ત્યારે તે આંકડા જાણીને મગજમાં ગ્રાફની કલ્પના કરવા માંડે.

પિતા અશોકભાઈ એક જ વાત કહે છે કે આ આંખની તકલીફ આવી, ત્યારે મેં મનોમન ગાંઠ વાળી લીધી કે જરાય ઢીલા ન પડવું અને આશિષને ભણાવવો, ખૂબ ભણાવવો. જો કે આશિષ વિશે વધુ વાતચીત કરવાને બદલે તેઓ વિનંતી કરે છે કે એની મમ્મીને પૂછો, એ વધુ સારી રીતે કહી શકશે.

ડૉક્ટર-પિતાની પુત્રી જ્યોતિબહેન પોતે સાયન્સનાં લેક્ચરર હતાં, સામાજિક કાર્યોમાં સક્રિય હતાં. જન્મથી આશિષ એકદમ નોર્મલ જ નહિ, ખૂબ તેજસ્વી બાળક. જીવન સરસ રીતે ધસમસતું હતું. શિક્ષણની સાથોસાથ આશિષને ક્રિકેટ, લોન ટેનિસ, સ્વિમિંગ અને ડ્રાઈવિંગમાં ખૂબ રસ. ગણિતમાં એકદમ માસ્ટર. મમ્મી સાથે શોપિંગ કરવા જાય અને કેલ્ક્યુલેટરથી બિલની રકમ જણાવાય, એ પહેલાં આશિષ રકમ કહી દે.

મુશ્કેલીનો પહેલો અણસાર મળ્યો ત્યારે એ નવ વર્ષનો. કુટુંબ સાથે લગ્નમાં ગયો હતો ત્યારે ગટરમાં પડી ગયો. કહેવા માંડ્યો કે મને તો ગટર દેખાઈ જ નહોતી. તપાસ કરાવતાં ડૉક્ટરે આંચકો આપ્યો: છયશિંક્ષશશિંત ઙશલળયક્ષજ્ઞિંતફ છે. મેડિકલ ટર્મ્સ તો ન સમજાય, પણ ડૉક્ટરે જાણકારી આપી કે ધીરે ધીરે દૃષ્ટિ જવા માંડે અને… માણસોને ઓળખવાનું બંધ થવા માંડ્યું અને સ્કૂલમાં નોટબુકમાંથી લાઈનો દેખાવાનું બંધ થઈ ગયું. એક વખત સાઈકલ સાથે ભટકાયો. ટેનિસ રમતી વખતે બોલ અદૃશ્ય થવા માંડ્યો. ૨૨ વર્ષની ઉંમર થઈ ત્યાં સુધી રેટિનાને નુકસાન કરતાં આ રોગને લીધે દેખાવાનું સાવ બંધ.

જો કે નવથી ૨૨ વર્ષ વચ્ચે ક્રમશ: દૃષ્ટિ ગુમાવતી વખતે સમજાતું નહોતું કે પોતાની સાથે શું થઈ રહ્યું છે? પોતાની ઉંમરના છોકરા મનગમતી છોકરીઓ સાથે ડેટ પર જાય, ત્યારે તે અણધારી વિકલાંગતા સામે ઝઝૂમી રહ્યો હતો. દોસ્તોને પણ કહેવું શું? મને ક્યારેક દેખાય છે ને ક્યારેક દેખાતું નથી?

આ ગભરાટ અને મૂંઝવણભર્યા દિવસોમાં મિત્રો પણ ઓછા બચ્યા હતા. આશિષે ફાઈનલ એકઝામ આપવાનું માંડી વાળ્યું અને બિલ્ડર પિતાને મદદ કરવા માટે ઓફિસે જવાનું મન બનાવી લીધું.

પરંતુ મમ્મી જ્યોતિ ગોયલ એમ દીકરાને એક ડગલાંનીય પીછેહઠ કરવા દેવા માગતાં નહોતાં. તેમણે લેક્ચરરની નોકરી છોડી દીધી, ને બધાં સામાજિક કાર્યો પર પૂર્ણવિરામ. જ્યોતિબહેન કહે છે કે એ કપરા સમયમાં સૌથી મોટું માર્ગદર્શન ડૉ. બાલાજી તાંબેનું મળ્યું. તેમણે આપેલા માર્ગદર્શન, આશીર્વાદ અને ટેકાથી મનોબળ ટકી રહ્યું. તેઓ એક જ વાત કહેતાં કે તમે હતાશ થઈ જાઓ તો બાળકોને કોણ હિંમત આપે.

જ્યોતિબહેન કહે છે કે આ રોગને વંશ પરંપરાગત કહેવાય છે પણ મારા અને મારા પતિની સાત પેઢીમાં કોઈને આવી તકલીફ નહોતી. કોલેજમાં ટી.વાય.બી. કોમ વખતે દાદરા ઊતરતી વખતે એ એક લેડી ટીચર સાથે અથડાયો, તો તેઓ ખૂબ ખિજાયાં: જોઈને ચાલ, દેખાતું નથી? એમને હકીકતની જાણ નહોતી, પણ આશિષ ખૂબ ડિસ્ટર્બ થઈ ગયો.

ખેર. આકરી મહેનત, અપાર ધગશ અને ઊંડી સમજને પ્રતાપે આશિષ માત્ર પાસ જ ન થયો પણ સારા માર્ક્સ મેળવ્યા. ૨૦૦૦ની સાલમાં વિલપાર્લેની નરસી મોનજી ઈન્સ્ટિટ્યૂટ ઓફ મેનેજમેન્ટ સ્ટડીઝમાં બીજો આવ્યો અને બેસ્ટ સ્ટુડન્ટ જાહેર થયો. રિઝલ્ટના આધારે કેમ્પસ રિક્રુટમેન્ટના ઈન્ટરવ્યુ માટે પસંદગી થઈ પણ છેલ્લી ઘડીએ પડતો મુકાયો. કોઈકે સલાહ આપી કે સરકારી નોકરી લઈ લો, ત્યાં તમારા માટે ખાસ ક્વૉટા હોય છે. કોર્પોરેટ હોય કે ખાનગી સંસ્થા બધે એની લાયકાતથી વધુ મહત્ત્વ તથાકથિત અપૂર્ણતાને અપાયું: લાંબી પ્રતીક્ષા અને વેદના બાદ આઈએનજી વૈશ્ય બૅન્કમાં મેળ ખાધો અને થોડાં વર્ષ બેંગલોરમાં નોકરી કરી.

પરંતુ આશિષને માત્ર નોકરીથી સંતોષ નહોતો. આગળ ભણવા, દુનિયાને બતાવી દેવા એ તત્પર હતો. હવે નવો ધ્યેય હતો એમબીએની ડિગ્રી અને એ પણ લંડનની પ્રતિષ્ઠિત સંસ્થામાંથી. પોતાની સામેના અવરોધો સામે લડીને – ઝઝૂમીને જાતને સાબિત કરવી હતી. આથી જ ૨૦૧૦માં અમેરિકાના ફિલાડેલ્ફિયામાં આવેલી અત્યંત પ્રતિષ્ઠિત વ્હાર્ટન બિઝનેસ સ્કૂલમાં એમબીએ કરવા ગયો. જોસેફ વ્હાર્ટન એવૉર્ડ મેળવનારો એ પહેલો પ્રજ્ઞાચક્ષુ વિદ્યાર્થી બન્યો. ત્યારબાદ એ સફળતાનાં એક-એક સોપાન સર કરતો ગયો.

આશિષ ગોયલ ઈચ્છે છે કે કુદરતે અન્યાય કર્યો છે. એવા શારીરિક અક્ષમતાવાળી વ્યક્તિઓ પ્રત્યેના ભયાનક અભિગમમાં સમાજ પરિવર્તન લાવે. ૨૦૧૦માં જ તત્કાલિન પ્રેસિડન્ટ પ્રતિભા પાટીલને હસ્તે આશિષે નેશનલ એવૉર્ડ ફોર ધ એમ્પાયરમેન્ટ ઓફ પર્સન્સ વિથ ડિસએબિલિટીઝ મેળવ્યો.

સૌએ રોલ મોડેલ તરીકે સ્વીકારવા, પ્રેમ કરવા અને અનુકરણ કરવાલાયક હીરો આશિષ ગોયલે આપણને આપ્યો છે. થેન્ક યુ ઍન્ડ સેલ્યુટ.

સાભાર– મુંબઈ  સમાચાર.કોમ 

સ્વપને પણ સ્વપ્ન નહોતું.

સ્વપને પણ સ્વપ્ન નહોતું.

by રીતેશ મોકાસણા

UNDREAMED DREAM COMES TRUE.

When i was studied in 10th, I wrote one of poem. Afterwards I wrote some short stories. Then I started to write a complete story. Once I finished three stories, made up with mind for publication. I visited some of book publishing house, but it was like frustration for me. In between period was blank for me, I stopped writing even poems.

When I migrated to Doha, Qatar; again I started writing. It was resulting to entry in blog word. Before I write more, I wish to say honest thing is that; my personal growth increased. Almost 45 countries people read my blog regular. In my blog’s page “ Hu ane mari duniya ”, first comment was written by Dr. Chandaravadan Mistry. We were in contact through our comments, so one day I dropped email to him. And I showed my wish about to book publication. Friends, it makes one strange for me, resulted my first book for short story collection. Initiation and encouragement given by Dr Chanadravadan Mistry. Thanks so much to him for his special dedication in my life.

One more blogger also I was in contact viz comments. We both decided for personal meeting. While my Amadavaad trip, and meeting with Shri Yuvaraj Jadeja, I found he is multi talented man. Like he is doing job in TV Chanel, actively perform for stage and special skill for writing. Sudden my mind got pinch shock. I told to him about one of my story can work for film. Dear friends, after that meeting, my story converted in Gujarati film; “ALWAYS RAHISHU SAATHE”. Dedication and support for film production is only goes to Yuvraj Jadeja. Thank you so much to him for his dedication and hard work. He is the only one man who managed to create full film.  Now I am official film producer.

A new banner has been born as  Kalp Cine Arts  in Gujarati film industry. Never dreamed that, even my name will scroll in film title. But with parent and god blessings my first film is now in editing and dubbing phase. After final touch we would like to release it soon.

Have a look to poster for our upcoming urban Gujarati film  “ALWAYS RAHISHU SAATHE”

સ્વપને પણ સ્વપ્ન નહોતું.

દશમાં ધોરણમાં ભણતો ત્યારે એક કવિતા મારાથી લખાઈ ગયેલી. ત્યાર બાદ ટૂંકી વાર્તા લખવા પ્રેરાયો અને પછી નવલકથા. ત્રણેક નવલકથા લખાઇ ગયા બાદ મેં અમુક પુસ્તક પ્રકાશકોની મુલાકાત લીધી પણ મારા હાથના લખેલા અક્ષરો પુસ્તકોમાં ના છપાયા. વચ્ચે એક દોર એવો આવી ગયો કે લખવાનું બંધ થઇ ગયું. જેમાં ઘણા બધા કારણો જવાબદાર હતા.

વળી દોહા, કતારમાં આવ્યો કે માળીયામાં કાટ ખાતી પેન ને ફરી કાઢી. પછી મારા પોતાના બ્લોગનો જન્મ થયો. બ્લોગમાં આવ્યા બાદ, ઘણા ગ્લોગર મિત્રો, વડીલો અને પ્રશંશકો મળ્યા. મારા વિશેના પેઈજ પર સૌથી પહેલી કોમેન્ટ લખી, મુરબ્બી અને વડીલ એવા ડોક્ટર ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી એ. ઘણી કોમેન્ટોની આપલે બાદ, એક દિવસ શું સુઝ્યું કે તેમને એક ઈમેઈલ લખીને મારી બુક પબ્લીકેશન માટેની વાત કહી દીધી. અને દોસ્તો, એ હિંમતે એવો રંગ રાખ્યો કે મારી જીવનની પ્રથમ નવલિકા સંગ્રહની બુક લોકો સુધી પહોંચી. જેના માટે ડોક્ટર ચંદ્રવદન કાકા તથા પ્રકાશક શ્રી વિનોદ પ્રજાપતિનો ખુબ ખુબ આભારી છું.

મિત્રો વાતનો દોર આગળ વધારતા પહેલા એક કબુલાત કરી દઉં. બ્લોગમાં પ્રવેશ કર્યા બાદ મારા જીવનમાં ઘણો વિકાસ થયો. વિસ્તારથી ફરી ક્યારેક. એક બીજા બ્લોગર મિત્ર છે શ્રી યુવરાજ જાડેજા. અમે બંને કોમેન્ટની આપ લે કરીએ, તેના ફળ સ્વરૂપ રૂબરૂ મળવાનું નક્કી કર્યું. હું અમદાવાદ તો અવાર નવાર જાઉં, પણ જ્યારે બંને રૂબરૂ મળ્યા ત્યારે તેમની વાત દરમ્યાન એવું જાણવા મળ્યું કે તેઓ મલ્ટી ટેલેન્ટેડ છે. ટીવી ચેનલમાં જોબ કરે, રંગભૂમિમાં એકદમ સક્રિય. અને વિશેષ લખવાની આગવી અદા. આથી ધીરે રહીને મેં મારી ધૂળ ખાતી નવલકથા વિષેની વાત કાઢી. અને કોઈ તેમનો સોર્સ હોય તો મફતમાં ફિલ્મ માટે સ્ક્રીપ્ટ આપવાની તૈયારી બતાવી. એ વાતે પણ ગજબનો રંગ રાખ્યો. મારી એક નવલકથા ફિલ્મ સ્વરૂપે નિર્માણ પામી. અને હું કાયદેસરનો ફિલ્મ પ્રોડ્યુસર બની ગયો. અમારી આગામી ફિલ્મ “ ALWAYS રહીશું સાથે ” અત્યારે એડિટ અને ડબિંગ માટે તૈયાર થાય છે. ફાઈનલ ટચ આપીને અમે ફિલ્મ રીલીઝ કરીશું. ફિલ્મ નિર્માણ પામી છે એનો બધો યશ ફક્ત અને ફક્ત શ્રી યુવરાજ જાડેજા ને જાય છે. તેમનો ખુબ ખુબ આભાર.

મિત્રો, મેં કદી પણ નહોતું વિચાર્યું કે મારું નામ કોઈ ફિલ્મમાં પણ આવે. આ તો પરમ કૃપાળુના આશીર્વાદ થકી જ શક્ય બન્યું છે. આપ સૌને નમ્ર અનુરોધ છે કે મારી પ્રથમ ફિલ્મને સાથ સહકાર અને મને આશિષ સાથે ઉત્સાહ વધારવા કૃપા. ફિલ્મ બનાવતા પહેલા મારા પર બે વ્યક્તિએ આશીર્વાદનો વરસાદ કરેલો છે એવા ડોકટર ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી અંકલ અને હિમતલાલ જોશી યાને પ્યારા આતા.

આંસુ સુકાયા પછી મળે એ “સંબંધ”, ને…આંસુ આવે એ પહેલાં મળે એ સાચો મિત્ર

આંસુ સુકાયા પછી મળે એ “સંબંધ”, ને…આંસુ આવે એ પહેલાં મળે એ સાચો મિત્ર

“Anybody can sympathise with the sufferings of a friend, but it requires a very fine nature to sympathise with a friend’s success.”-Oscar Wild

“Friendship is unnecessary, like philosophy, like art… It has no survival value; rather is one of those things that give value to survival. “- C. S. Lewis

આજે ઓગસ્ટ ૨, ૨૦૧૫ એ Friendship Day – મૈત્રી દિવસ છે એની યાદ એક મિત્રે જ મને આજે સવારે કરાવી દીધી.

ઓગસ્ટ મહિનો એ “ફ્રેન્ડશીપ” નો મહિનો ગણાય છે. સને ૧૯૩૫થી કોન્ગ્રેસમાં પસાર થયેલ ઠરાવ પ્રમાણે દર વર્ષે ઓગસ્ટ મહિનાનો પ્રથમ રવિવાર અમેરિકામાં Friendship Day તરીકે મનાવવામાં આવે છે.

માણસની જીવન યાત્રાના ભિન્ન ભિન્ન તબક્કે મિત્રો આવી મળતા હોય છે. કેટલાક મિત્રોની મૈત્રી સવારના ઝાકળની જેમ કામ ચલાઉ હોઈ થોડા સમયમાં અલોપ થઇ જાય છે જ્યારે ઘણા મિત્રો જીવન ભર માટે કાયમી મિત્રો બની રહે છે.

સાચી મૈત્રી હંમેશાં સરખા સ્વભાવ અને સરખાં સુખ દુખ તેમ જ સરખી વિચારસરણી ધરાવનારી વ્યક્તિઓ સાથે ટકતી હોય છે. બે શરીર સાથે એક મન જ્યારે મળી જાય છે ત્યારે એમાંથી મૈત્રીનું રસાયણ નીપજતું હોય છે.

જેમને જોઈ,મળી, વાંચી તથા સાંભળીને છાતી ઠરે એવા આંગળીઓના વેઢે ગણી શકાય એવા ઘણા મિત્રો મને જીવનના વિવિધ તબક્કે આવી મળ્યા છે જેમણે આજીવન મૈત્રી નિભાવી જાણી છે.આવા મિત્રો ફટકિયા મોતી નહી પણ સાચા મોતી- REAL GEM-સમા છે.જીવનની શોભા આવા મિત્રો થકી જ થાય છે.મૈત્રી એ તો ઈશ્વરે માનવીને દીધેલી શ્રેષ્ઠતમ બક્ષીસ છે.

કહે છે ને કે-

મિત્ર એવો શોધવો જે ઢાલ સરીખો હોય,

સુખમાં પાછળ જે રહે, દુઃખમાં આગળ હોય.

સજ્જન-મિલાપી બહોત હૈ , તાલી મિત્ર અનેક,

જો દેખી છાતી ઠરે, સો લાખનમેં એક.

કૃષ્ણ -સુદામાની મૈત્રી એ મૈત્રીની એક મિશાલ છે.

ઘણા લાંબા સમય પછી એમના સાંદીપની આશ્રમ વખતના મિત્ર અને દ્વાકાધીશ કૃષ્ણને માટે ભેટ તરીકે તાંદુલની પોટલી લઈને કંગાળ

હાલતમાં પત્નીના દોરવાયા મદદ માટે એમને મળવા જાય છે.મિત્રને જોઈ હરખ ઘેલા બનીને શ્રી કૃષ્ણ એમને ભેટી પડે છે. પ્રેમથી આદર સત્કાર કરે છે એટલું જ નહિ એમના પગ જાતે ધોઈને એમને ઉચા આસને બેસાડે છે.

કૃષ્ણ અને સુદામાનીં આદર્શ મૈત્રી કથા આ ચિત્ર પર ક્લિક કરી વાંચો.

એક મૈત્રી હાઈકુ 

કૃષ્ણ સુદામા 

જેવી મૈત્રી હવે તો

ભાગ્યે જ મળે ! 

મૈત્રી અંગેના નીચેના સુંદર સુવિચાર અને અવતરણોમાં મૈત્રીનો મહિમા જ્ઞાત અને અજ્ઞાત કવીઓ/લેખકોએ ગાયો છે એ મનનીય છે.

દોસ્ત ! તારા દિલ સુધી પ્હોંચ્યા

સ્વર્ગમાં પણ ક્યાં હવે જાવું હતું ?

ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

મૈત્રી એ સુખનો ગુણાકાર અને દુ:ખનો ભાગાકાર છે.

મિત્રના મૃત્યુ કરતા મૈત્રીનું મૃત્યુ વધારે અસહ્ય હોય છે.

મિત્રતા એવો છોડ છે જેને હંમેશા પ્રેમરૂપી પાણીથી સીંચવો પડે છે.

સફળતા, ઉપયોગીતા અને સુખ નો આધાર ઘણે

અંશે મિત્રોની સંખ્યા અને પ્રકાર ઉપર રહેલો છે.

તમારા મિત્રની ભૂલો તેને એકાંતમાં બતાવો

પણ તેના વખાણ તો જાહેરમાં જ કરજો.

હું જ્યારે કડી સર્વ વિદ્યાલયમાં હાઈસ્કુલમાં અભ્યાસ કરતો હતો એ વખતથી થયેલ ઘાઢ મૈત્રીને આજે ૮૦ વર્ષની ઉમર સુધી નિભાવી,સાચવી અને વધારી રહેલ શિકાગો નિવાસી મારા મિત્ર દિનેશ સરૈયાએ નીચેનાં મૈત્રી અંગેનાં અવતરણો એમના એક ઈ-મેલમાં મને એક વાર મોકલી આપ્યાં હતાં એ શ્રી સરૈયાના આભાર સાથે નીચે  રજુ કરું છું.અગાઉ વિનોદ વિહારની એક પોસ્ટમાં પણ એ રજુ કરેલ એને આજે મૈત્રી દિને દોહરાવું છું.

વિશ્વાસની દોરી મજબુત બનાવી રાખજો,

અમે ક્યાં કીધું કે અમારા જ દોસ્ત બનીને રહો,

પણ તમારા દોસ્તોની યાદીમાં,

એક નામ અમારું પણ રાખજો !

કેટલાક સંબંધો જીવન સાથે વણાઈ જાય છે,

કેટલીક યાદો સ્વપ્ન બનીને રહી જાય છે,

લાખો મુસાફિર પસાર થઇ જાય તો પણ,

‘કોઈકના’ પગલાં કાયમ માટે યાદ રહી જાયછે!

ઝીંદગી મળવી એ નસીબની વાત છે

મોત મળવું એ સમયની વાતછે

પણ મોત પછી પણ કોઈના દિલમાં જીવતા રહેવું

એ ઝીંદગીમાં કરેલા કર્મની વાત છે.

પાનખરમાં વસંત થવું મને ગમે છે,

યાદોની વર્ષામાં ભીંજાવું મને ગમે છે,

આંખ ભીની તો કાયમ રહે છે,

તો પણ કોઈના માટે હસતા રહેવું ગમે છે.

મોકલું છું મીઠી યાદ

ક્યાંક સાચવી રાખજો,

મિત્રો હમેશા અમૂલ્ય છે એ યાદ રાખજો.

તડકામાં છાંયો

ના લાવી શકે તો કંઈ નહિ,

ખુલા પગે મિત્ર તમારી સાથે જ ચાલશે

એ યાદ રાખજો.

જીવનમાં સમયની સાથે ચાલવું પડે છે,

જે નામંજુર હોય તે જ કરવું પડેછે,

રોવાનો અધિકાર પણ

નથી આપતું આ જગત,

ક્યારેક લોકોને બતાવવા માટે

હસવું પણ પડે છે. . .

આંસુ સુકાયા પછી જે મળવા આવે… એ “સંબંધછે”, ને…આંસુ પહેલાં મળવા આવે…એ મિત્ર છે.મુશ્કેલીમાં જ સાચા મિત્રની ખરી કસોટી થાય છે .હીરો સંઘાડે ચડે, તો જ એની ચમક પરખાય છે .

અંતમાં, એક માનવ -માનવ વચ્ચે જ મૈત્રી થાય છે એવું ઓછું છે.એક પ્રાણી પણ માનવીનો મિત્ર બની શકે છે ,આ ચિત્રોમાં બતાવ્યું છે એમ ….. 

Friend in need is a friend indeed.

Also see this video ….

Unbelievable Unlikely Animal Friendships Compilation

આજના મૈત્રી દિવસે સૌ મિત્રોને